فرونشست زمین و تاراج اراضی

آرمان - خطر فرونشست زمین سرزمین ایران را تهدید می‌کند، چون بر اساس تعاریف محیط زیستی فرونشست آخرین مرحله از بیابان‌زایی است. وقتی یک منطقه با پدیده بیابان‌زایی روبه‌رو می‌شود، به این معناست که دیگر نمی‌توان برای آن منطقه اقدامی انجام داد. فرونشست زمین علاج ناپذیر است. این اقدام محیط زیستی همچون سرطان بدخیم است که دیگر امیدی به درمان آن وجود ندارد. در این شرایط باید تلاش شود تا دیگر مناطق کشور به این سرنوشت دچار نشوند، چون می‌توان دیگر نارسایی‌های محیط زیستی را با اتخاذ تصمیمات متعدد حل و فصل کرد. برای حل بحران‌هایی همچون جنگل‌زدایی آتش سوزی، خشکی تالاب‌ها و... می‌توان با اعمال مدیریت مناسب و کارشناسی شده و رعایت حقابه تالاب، رویشگاه جنگلی یا دیگر مسائل محیط زیست را دوباره احیا کرد. در این میان نمی‌توان برای حل فرونشست زمین کاری از پیش برد. فرونشست زمین، اراضی را به زمین‌های مرده تبدیل می‌کند. هم اکنون کشور ما با بحران‌های جدی رو‌به‌رو شده است. باید دانست که این بحران محیط زیستی فقط شامل مناطقی در استان فارس، تهران، اصفهان، خراسان، کرمان، یزد و... نمی‌شود، بلکه این پدیده باعث بحران محیط زیستی در دامنه سهند و سبلان نیز شده است. همچنین در منطقه خان میرزا در استان چهارمحال‌و بختیاری نیز با پدیده فرونشست و خشکی زمین مواجه هستیم. همچنین در خلیج‌ فارس، دریای عمان و استان هرمزگان نیز این پدیده به‌شدت بیداد می‌کند. همچنین در علی آباد کتول در استان گلستان و سواحل مازندران با پدیده فرونشست زمین روبه‌رو هستیم. این مساله نشان می‌دهد که هیچ منطقه امنی در کشور وجود ندارد. پدیده فرونشست زمین به این معناست که ایرانیان حقابه هزار ساله آبی که در طول نسل‌های متمادی ذخیره شده را در طول 30 سال اخیر برداشت کرده‌اند. در میان اراضی که با پدیده فرونشست زمین مواجه هستند، باید گفت که تهران وضعیت بحرانی دارد، چون تهران بعد از استان فارس نامناسب‌ترین وضعیت را دارد. بر اساس گزارش‌های سازمان زمین شناسی سالانه 36 سانتی‌متر فرونشست زمین در منطقه شهریار و در معین آباد نیز تا 25 سانتی‌متر فرونشست زمین اتفاق می‌افتد. برای مثال هم‌اکنون دیوار بسیاری از منازل در شهر ری ترک برداشته و درها بسته نمی‌شود. وضعیت فرونشست زمین در تهران به مرحله بحرانی رسیده است. در منطقه وردآورد تا استادیوم آزادی نیز در 10 سال اخیر بین هفت تا 17 متر شاهد فرونشت زمین بودیم. برای حل این مساله محیط زیستی نمی‌توان اقدامی انجام داد، بلکه در این شرایط نباید اجازه داد تا این روند پیشرفت داشته باشد. طرح‌های تعادل بخشی باید در اسرع وقت اجرا شود و سفره‌های آب زیر زمینی را تقویت کرد. در این اراضی می‌توان به سراغ کسب و کارهایی رفت که کمترین مصرف آب همچون صنعت هایتک را دارد. همچنین می‌توان از انرژی‌های خورشیدی، توسعه زیرساخت‌های لازم برای گردشگری و... را ایجاد کرد. در صورت هر گونه کم توجهی یا بی‌توجهی به فرونشست زمین دیگر جایی برای سکونت در ایران باقی نمی‌ماند.