ضرورت توجه به تیرگی‌های آینده

آرمان - کشور و ملت ما در این لحظات حساس در پیچیده‌ترین شرایط تاریخی خود قرار گرفته است. حدّت و خطرپذیری این شرایط را جز گوش‌های شنوا و پرظرفیت و عقول مجرب و استوار درنمی‌یابند. باید همواره راهی مسالمت آمیز را برای حل مسائل سیاسی-اقتصادی این سرزمین بلاکشیده جست. ملت ما، از در افتادن در چرخه مکرر پیروزی-شکست خسته شده و بهتر است که پرونده این دور معیوب برای همیشه بسته شود. جامعه ما، ذاتا متکثر و متنوع و به هر حال عقاید، منافع و مصالح مختلفی در درون آن وجود دارد و چند صدایی را باید پاس داشت و شنید. امروز خوی جهانخواری و برتری‌طلبی و قیم‌مآبی آمریکا با فشار صهیونیست‌ها و دوپینگ دلارهای عربستان بر ضدایران با هدف چنگ انداختن بر ثروت ایران و به‌دست گرفتن مقدرات این کشور و حتی سایر ملل، بی‌پروا غلیان می‌کند. معمولا حاکمان و صاحبان قدرت برای حل یک مشکل روزمره، یا برداشتن یک مانع و منبع تهدید از ناحیه دشمنان خارجی تصمیمات سریع می‌گیرند، وظیفه مشاوران حکمرانان از یک طرف و نیروهای مردمی و شخصیت‌های اجتماعی یا سیاسی یا فرهنگی از طرف دیگر است، با تجزیه و تحلیل‌ها از هزینه و فایده را شرط استدلال و استناد و پرهیز از اغراض و اغراق و سیاست بازی‌های معمول، راهکار ایده‌آل را برای حاکمان و جامعه بازکنند. سرانجام انتخاب سیاست‌های نااندیشیده چنین است که پس از چند صباحی، با افزایش هزینه نامناسب بر دوش ملت ناشی از تصمیم آنی صورت پذیرفته، سیاست‌ها را با سیاست‌های متضاد جایگزین می‌کنند. در کشور شکاف طبقاتی همچنان رو به گسترش است و رانت‌خواران و بهره‌مندان از درآمدهای بادآورده همچنان بر اریکه قدرت سوارند و در خرج کردن از اموال عمومی برای مصارف شخصی و تبلیغی و در برابر ریخت و پاش‌های وحشتناک و اشرافی و تخصیص اموال عمومی به همکاران و دوستان و خویشان سهل می‌گیرند. در شرایط مقابله با تحریم ظالمانه یا تهاجم خارجی، وحدت و انسجام درونی لازم است، از پنجاه سال پیش، دولت‌های متوالی ما، پیوسته سعی کردند از راه یارانه‌ها و امتیازات مالی- مصرفی، مردم را راضی نگه دارند. به همین دلیل بخش عظیمی از منابع درآمدی کشور و دولت را اینگونه صرف کردند. ولی قبل از انقلاب دیدیم و سال گذشته هم در انتخابات ریاست جمهوری شاهد بودیم که این سیاست بسیار عقیم از کار درآمده است. این سیاست شهروندان را مصرف‌زده و دارای بالاترین حد ریخت و پاش نسبت به همسایگان غیر نفتی بارمی‌آورد، اما اکنون منابع مالی و درآمدی وجود ندارد و طبعا آنگونه بذل و بخشش‌ها هم ناممکن است و همین موجب ناراحتی می‌شود و اگر با رانت‌خواری و تبعیض ترکیب شود، باعث اعتراض خواهد شد. به چنین مردمی چگونه می‌توان ندای ریاضت اقتصادی و اخلاق مقاومت و ایثار آن هم در مقطعی داد که تبعیض و فساد وجود دارد و مردم رژه نوکیسه‌داران را در خیابان‌ها مشاهده می‌کنند؟ با فرهنگ مدرک گرایی متداول و فرار از کار و فعالیت و مهارت، و فرار از خدمت به ملت و میهن، آیا ایجاد فرهنگ اجتماعی و زهد و پرهیز از مصرف و اصرار به تولید هرچه بیشتر داخلی را می‌توانیم انتظار داشته باشیم؟ رضایت و همکاری و وحدت مردم و یگانگی آنها با نظام را تنها و تنها از طریق احترام به حیثیت و حقوق شهروندی می‌توان طلب کرد و این پند تاریخ است. آقای رئیس‌جمهور باید رویه‌شان را اندکی تغییر دهند و به گفت‌وگو با افکار عمومی و مردم بپردازند. اگر رئیس‌جمهور، به مشکلات اقتصادی مملکت و سم مهلک حل آن یعنی بی‌ثباتی در سرمایه‌گذاری تن دهد، بیشترین ضربه و لطمه را خواهد دید. حمیت ملی را همواره برای دفاع از منافع ملک و ملت، با تنویر افکار عمومی و کاهش شکاف حاکمیت و ملت، و با تحقق رشد اقتصادی باید آماده نگه داشت. هدف، جز اصلاح امور از طریق عقلانیت و تدبیر و آرامش و وفاق و رشد نباید باشد و امنیت کامل را که شرط اصلی سرمایه‌گذاری تولیدی و ترقی ایران است باید همواره مدنظر قرار داد.