آرمان - وقتی دبیر سابق جشنواره تئاتر فجر برای دبیرجدید این جشنواره نامه مینویسد و آمادگی خود را جهت انتقال تجربیات و همکاریهای لازم اعلام میکند، بیشک جای تحسین منطقی و قدردانی حرفهای دارد، چراکه در میان دبیران و مدیران جشنوارها و مناصب دولتی فرهنگی به ندرت این اتفاق میافتد و بهطور معمول دبیر یا مدیر جدید توجه چندانی به دستاوردهای مسئول پیش از خود نمیکند و چهبسا بسیاری از این تجربیات پیش از خود را هم مردود میداند. پس نامه دبیر سابق به دبیر جدید چه واقعگرایانه باشد و چه تعارفمآبانه در هر دو حال نامه بااهمیتی است از لحاظی که گفته شد. اما نکته پراهمیت دیگری که از این نامه برمیآید احساس توفیق کاملی است که دبیر سابق جشنواره تئاتر فجر در برگزاری جشنواره سال۹۶ به آن مفتخر است و با غرور و سربلندی از آن یاد میکند که اگر غیر این بود هیچگاه درصدد انتقال تجربیات حاصل از آن به دبیرجدید برنمیآمد، و یا اینکه اشارهای هرچند مختصر به اشکالات و ضعفهای دوره دبیری فجر خود میکرد. این احساس توفیق کامل و صددرصدی اما چندان منطقی و پذیرفتی مگر برای خود دبیر سابق نیست. یادآوری اشکالات کموبیش برگزاری جشنواره و بدتر از همه آنها اتفاق ضدهنری و غیرحرفهای توقیف بیسابقه نمایش «روز عقیم» در شب پیش از اجرای آن، بهراحتی میتواند آن احساس توفیق صددرصدی که از نامه دبیر پیشین ( فرهاد مهندسپور) به دبیر اکنون جشنواره تئاتر فجر (نادربرهانی مرند) برمیآید راخدشهدار کند و زیر سوال ببرد. مسالهای که کاش در حد یک اظهار تاسف به آن اشاره میشد و بعد دبیر قبل برای دبیر بعد خود اظهار امیدواری و اعلام آمادگی برای در اختیار نهادن تجربیات ارزشمند برگزاری جشنوارهای که دبیرش بود را میکرد که متاسفانه اینطور نشد و گویی هیچ اشکال و مسالهای در جشنواره فجر سال گذشته نبوده است و هیچ انتقادی به آن وجود نداشته است. البته که این ویژگی یا معضل پُستها و مقامات انتصابی فرهنگی ما بوده و هست. وقتی هیچیک از ارکان مدیریت فرهنگی تصمیمساز حداقل در حوزه تئاتر، با رأی و نظر یا حتی اندکمشورتی با هنرمندان و تشکلها و انجمنها و کانونهای آنان انتخاب نمیشوند، آنگاه هر دبیر یا مدیری میتواند ادعا کند که دوره مسئولیت خودش بهترین دورهها بوده و همگان باید آن را سرمشق فرهنگ و اخلاق و انسانیت قرار دهند و در تاریخ مدیریتهای موفق به ثبت برسانند. بله، وقتی آدمها انتصاب میشوند و نه انتخاب، دیگر حتی به وجدان خودشان هم پاسخگو نیستند چه برسد به افکار عمومی.