آرمان - فراخوان جشنواره تئاتر دانشگاهى بیستویكم هم منتشر شد. صمیمانه براى برگزاركنندگان و دانشجویان پرشور و هنرمند شركتكننده موفقیت آرزو مىكنم و امیدوارم جریان دانشگاهى تئاتر فراتر از تاثیرپذیرى و متاسفانه شیوه تقلیدى كه گاه از جریان تئاتر كشور در پیش گرفته، بتواند همچون دورههاى درخشان خود، بر جریان اصلى تئاتر ما چنان كه شایسته آن است، اثرگذار باشد. اما بعد؛ة ذكر دو امیدوارى از چندین امیدی كه دارم:
الف: اىكاش مىشد زمان این جشنواره را تغییر داد. گرچه بهار در نظر اول فصل زیبا و مناسبى براى جشنواره بهنظر مىرسد اما با توجه به تعطیلى بیش از یكماهه اسفند و فروردینِ هرساله دانشگاههاى ایران كه بلافاصله بعد از آن هم بازبینى نهایى نمایشها باید صورت گیرد، نشانه عدم شناخت مقوله تئاتر و نیازش به تمرین مستمر از سویى و عدم شناخت ویژگىهاى عملى كار تئاتر در دانشگاههاست. بهنظرم انتشار فراخوان در مهرماه، بازبینى اولیه در اواخر آذر، بازبینى نهایى در بهمن و سرانجام برگزارى جشنواره در اسفند هر سال مىتواند فرصت و امكان مناسبترى به دبیرخانه براى برگزارى بهتر و به دانشجویان براى آمادهسازى مناسبتر آثارشان بدهد. در زمانبندى فراخوان سالهاى اخیر و نیز دوره پیش رو واقعا نمىدانم دانشجویان شركتكننده چگونه مىرسند و مىتوانند آثار خود را با كیفیت مطلوب براى ارائه آماده سازند.
ب: كاش جشنواره تئاتر را پیشدرآمدى براى وقوع امر تئاتر در دانشگاهها تلقى كنیم و هدف صرفا جشنواره نباشد. نگارنده بارها در دورههاى مختلف پیشنهاد داده-و هنوز هم بر این پیشنهاد اصرار دارد-كه خروجى جشنواره علاوه بر انتخاب نفرات برتر، آمادهشدن تئاترهایى براى اجرا در دانشگاههاى مختلف باشد، به این شكل كه آثار منتخب شركتكننده پس از اجرا در جشنواره و با هماهنگى و برنامهریزى بتوانند در دانشگاههاى مختلف سطح تهران و حتى شهرستانها به شكل چرخشى به اجرا درآیند تا از سویى صرفا محدود به دو اجرا در جشنواره نباشند و از سوى دیگر با دریافتى كه از اجراهاى خود در دانشگاهها خواهند داشت، هزینههایشان جبران شده، طعم اجراهاى متعدد را به شكلى صحیح چشیده و مهمتر از آن نمایششان را تعداد بیشترى از دانشجویان بتوانند ببینند. طبیعى است كه در صورت وقوع چنین جریانى مىتوانیم به وجود «تئاتر دانشگاهى» به معناى حقیقىاش افتخار كنیم. به امید آن روز. با آرزوى موفقیت دوباره براى تئاتر دانشگاهى و همه جوانان کشور عزیزمان.