بدهکاری به بخش خصوصی

آرمان ملی آنلاین - قرار بود در برنامه توسعه ششم ایران به هاب انرژی منطقه تبدیل و درآمدزایی وزارت نیرو از صادرات برق به کشورهای همسایه که اتفاقا از مشتریان پروپاقرص برق هستند، جزو اقلام درآمدی کشور باشد. به همین اعتبار باید در بخش توسعه، احداث، تولید و نگهداری سرمایه‌گذاری می‌کردیم. صنعت برق از آن دست صنایعی است که بخش خصوصی علاقه‌مند به سرمایه‌گذاری در آن است. هم اکنون بخش خصوصی ظرفیت تولید 43هزار مگاوات تولید را دارد که ظاهرا 49 درصد از کل تولید برق است. اما همین بخش بیش از 70هزار میلیارد تومان از دولت طلبکار است که این بخش را در حوزه‌های، تولید، توسعه، احداث و نگهداری نیروگاه جدید ناتوان کرده است. دوره وصول مطالبات بخش خصوصی مطابق صورت‌های مالی حسابرسی شده حسب گزارش‌های منتشره در رسانه‌ها بیش از 1200 روز یعنی بیش از سه سال به طول می‌انجامد. نگاهی به گذشته بدهی دولت به تولیدکنندگان برق بیندازیم. در 4سال پیش میزان بدهی دولت به بخش خصوصی 15هزار میلیارد تومان بود. در دوره دولت روحانی به رغم گشایش بعد از برجام که در منابع مالی به‌وجود آمد این مبلغ تسویه نشد که هیچ، با تاسف سال به سال به مبلغ بدهی افزوده شد. ناتوانی وزارت نیرو در تامین برق مصرفی در داخل کشور باعث شد که این وزارتخانه نوعی تقسیم بندی در خاموشی داشته باشد. بخش شهرها و مناطق مسکونی، کمتر هدف وزارت نیرو است و کوشش می‌کند که از سهم برق مصرفی بخش مسکونی بکاهد و اضافه آن را به بخش صنعت و مهم‌تر از آن کشاورزی بدهد. بخش صادرات هم از آن بخش‌هایی است که کوشش می‌شود سهم دیگر بخش‌ها حذف و مشمول خاموشی‌های مکرر واقع شود اما بخش صادرات کمتر سهم خاموشی داده شود. اما در ماه‌هایی از سال وزارت نیرو ناتوان از تامین برق صادراتی است و همین موضوع به‌اضافه بدحسابی‌های طرف‌های خارجی باعث شده که هرازگاهی بهانه خاموشی‌ها توجیه‌پذیر باشد. اما عراق که بزرگ‌ترین مشتری خارجی برق ایران است، راه گریز جدیدی پیدا کرده و آن خرید برق از عربستان است. هرچند گفته می‌شود دو، سه سال طول می‌کشد تا تجهیزات این خط امکان انتقال برق به عراق را پیدا کند. ایران مساعدترین شرایط اقلیمی برای تولید برق را دارد. هم سوخت مناسب از گاز و دیگر سوخت‌ها و هم سالی 360 روز حداقل آفتاب که می‌تواند از انرژی خورشیدی با داشتن دشت‌های آفتابی و خطوط انتقال برق سراسری استفاده کند. همسایگان ایران تقریبا همه نیاز به برق دارند. اگر فروشنده‌ای باشیم که به ما اطمینان کنند. دولت باید تصدی‌گری خود از صنعت برق را کمتر کند و با حمایت از بخش خصوصی و سرمایه‌گذاری در اتصال شبکه برق داخلی به کشورهای همسایه مشتری دائمی با صورتحساب ارزی را پیدا کند و آنگاه دست بخش خصوصی را در تولید، نگهداری، احداث و مهمتر از آن قیمت‌گذاری رقابتی باز بگذارد که در رقابت است که بخش خصوصی توانمندی پیدا می‌کند و به تولیدکننده مطمئنی تبدیل می‌شود. توصیه به صرفه‌جویی در کشاورزی معنا و مفهومی ندارد و میلیون‌ها گیاه در گرمای تابستان احتیاج به آب دارند و برای استحصال آب نیاز به برق است. کافی است سری به مزارع و باغات بزنیم. دو نوع خاموشی اجباری دارند: یکی خاموشی تکلیفی از این ساعت تا آن ساعت و دیگری خاموشی‌های مکرر اندر مکرر روزانه که امان کشاورزان را بریده است. زمان آبیاری و هدررفت آب از منبع اصلی تولید یعنی چاه تا اراضی مورد آبیاری اگر غرقابی باشد، ساعتی طول می‌کشد که آب از مادر چاه به اراضی برسد. ناگهان برق می‌رود و چاه خاموش می‌شود. دوباره ساعتی طول می‌کشد تا آب از مسیر خود به محل مصرف برسد و دوباره قصه خاموشی پیش می‌آید. دومین خاموشی تکلیفی است که از ساعت 12 تا 5 بعدازظهر است. تا قبل از اجرایی شدن قانون هدفمندکردن یارانه‌ها هر دو ماه یکبار فیش برق مصرفی چاه‌های کشاورزی حدود 50 تا 90 هزار تومان بستگی به ماه‌های مصرف برق صادر می‌شد. با قانون هدفمندکردن یارانه‌ها و حذف یارانه برق، فیش برق مصرفی به جای دوماه یکبار، هر ماهه صادر می‌شود و تعجب‌آور اینکه پول برق از دوماه، 50 تا 90 هزار تومان به ماهی یک میلیون تا دو میلیون تومان تغییر کرد. در دولت سیزدهم از پایان اسفندماه با اصطلاح اصلاح آیین‌نامه الگوی مصرف برق در طول چهارماه گذشته هزینه برق به‌شدت بالا رفت. برای نمونه نگارنده بیش از 76 میلیون تومان پول برق چاه‌هایی را دادم که روزگاری نه چندان دور در این چهارماه هر چاه حداکثر دویست هزار تومان پول برق پرداخت می‌شد.