هنرمندان و تعهدی که به خود دارند

آرمان - هنرمندان اصولا تعهد بسیار زیادی به خودشان دارند. این تعهد به دلیل سال‌ها تلاش و زحمت بی‌وقفه به وجود آمده است؛ هنرمندی که سال‌ها تلاش کرده و خون‌ دل خورده تا بدون پارتی، پول، چشم و ابرو و... به جایگاه فعلی خود برسد؛ هنرمندی که پله‌های ترقی را با صبوری، یکی‌یکی طی کرده و سوار آسانسور نشده است، تعهد را بیش از هر انسان دیگری به حرفه خود می‌داند. حال در این میان باید مواظب باشیم با افرادی معاشرت نکنیم که در حد و اندازه ما نیستند زیرا رفتار آنها می‌تواند به‌راحتی چهره ما را تخریب کند. اینکه هنرمندی سعی کند رفتاری صمیمانه و پرمهر داشته باشد اما از این رفتار سوءاستفاده صورت بگیرد، خطری است که در کمین ماست. اینکه امروز مردم هنرمندان مردمی را دوست دارند؛ کسانی که خودشان را جزئی از مردم و جامعه می‌دانند، اتفاق خوبی است اما این خطر نزدیک‌شدن افرادی را به همراه دارد که هنرمندان را پله‌ای برای بالارفتن خود کرده و پس از مدتی خودشان را گم می‌کنند و حتی در مواردی شروع به بدگویی در مورد هنرمندان می‌کنند. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در حالت عادی برای رسیدن به موفقیت باید تلاش زیادی انجام دهیم. همین سعی و کوشش به‌گونه‌ای ما را آب‌دیده می‌کند. به سختی فریب افرادی که به‌هزار بهانه واهی وارد زندگی ما می‌شوند را می‌خوریم، زیرا برای نام و اعتبارمان ارزش قائل هستیم و نمی‌گذاریم فردی به‌راحتی آن را خدشه‌دار کند. نباید عادت کنیم که تحت هر شرایطی در معاشرت‌هایمان به افراد بیش از حد اعتماد کنیم، چون ممکن است روزی از این اعتماد ضربه بخوریم. این نوشتار را به این علت ننوشتم که بگویم از دست کسی ناراحت هستم، زیرا بر این باورم که روزگار می‌گذرد و کسی که جایگاهی در زندگی ما ندارد، نمی‌تواند آدم را ناراحت کند؛ خواستم تلنگری به خودم و بقیه زده باشم که قدری بیشتر مراقب اطرافمان باشیم و نام «دوست» را روی هرکسی نگذاریم.