وقتی سختافزارها به کمک ما نمیآیند!
آرمان - این روزها فیلم «اکسیدان» به کارگردانی حامد محمدی و تهیهکنندگی منوچهر محمدی روی پرده سینماها در حال اکران است که خوشبختانه توانسته نظر مثبت علاقهمندان به سینما را به سوی خود جلب کند. در این فیلم بازیگران خوبی مانند جواد عزتی، امیر جعفری، شبنم مقدمی، شقایق دهقان، لیندا کیانی و علی استادی حضور دارند و بنده نیز افتخار حضور در این پروژه سینما را داشتم. اکسیدان فیلمی طنزآمیز است که به لحاظ فرم و ساختار با نمایشهای کمدی تفاوتهای فراوانی دارد. البته طنز ریشه در ادبیات دارد و استفاده از این واژه در تئاتر و سینما مرسوم نیست و به عنوان یک ژانر مستقل فیلمهایی که سوژه، داستان و دیالوگهای آنها طنز است را «کمدی» مینامیم. کمدی در تئاتر و سینما تفاوتهای بسیار زیادی با یکدیگر دارند. در واقع نمیتوان دقیقا مشخص کرد که فضای کمدی در کدامیک از این مدیومها سختتر است اما روشهای استفاده از این ژانر در این دو مدیوم با یکدیگر تفاوتهای بسیاری دارد. در سینما ما محدودیتهای قاب و محدودیتهای رفتار جلو دوربین داریم، یعنی دوربین خودش به عنوان یک ابزار که بدون وجود آن اساسا فیلم معنایی ندارد و ساخته نمیشود، گاهی اوقات محدودیتهایی را برای بازی به وجود میآورد و باید اندازههای رفتار را جلو دوربین سنجید. البته در فیلم «اکسیدان» من نقشم را جدی بازی کردم اما به دلیل اینکه کل موقعیت کمیک است، شخصیتهای جدی نیز در این بستر کمدی خلق شده و استفاده میشوند. اگر این فیلم را دیده باشید، من نقشم را با توجه به نیاز کاراکتر جدی برگزار کردم اما باز هم موقعیتهایی وجود دارد که همین شخصیت جدی در فضای کمدی قرار میگیرد. اما در تئاتر قصه کاملا متفاوت است. در نمایش ما با صحنهای برخورد میکنیم که ریتم صحنه مهم است. شما وقتی روی صحنه هستید دیگر مثل سینما تدوینگری وجود ندارد که با یک تدوین مناسب و با کاتزدن از یک چیزی به چیزی دیگری خنده بگیرد. بلکه حضور شما روی صحنه و فعالیتهای شما، لحن شما، رفتار شما، میمیک شما بایستی لحظه به لحظه آن وضعیت کمیک را منتقل کند و از عوامل دیگر نمیشود کمک و بهره گرفت. تئاتر به صورتی است که بازیگر خود باید به تنهایی نقش تمام سختافزارهای موجود در سینما که به کمک او میآیند را بازی کند و به همین دلیل است که حضور روی صحنه کار دشواری است. با اینکه سینما نیز محدودیتهای خاص خود را دارد اما بازیگر در آنجا ابزار بیشتری در اختیار دارد تا در موقعیتهای مختلف از آنها استفاده کند؛ ابزارهایی که در تئاتر وجود ندارند و شاید همین باعث تفاوت عمده میان بازیگری در سینما و بازیگری در تئاتر شود.
