فضایی که رسیدن به آن تلاش لازم داشت

آرمان - از زمانی که میلاد شجره ایده نمایش «گفت‌وگوی برجای‌ماندگان» را شکل داد، در جریان آن قرار داشتم. به واسطه آشنایی که با ایشان به عنوان هم‌بازی در نمایش «بر اساس دوسش ملفی» داشتیم و بعد از اجرای «مثبت 63» که همراه با محسن قرائی در سالن موج‌نو به مدیریت میلاد شجره روی صحنه بردیم، امروز ایشان در مقام کارگردان نمایش «گفت‌وگوی برجای‌ماندگان» همکاری دیگری را برای ما رقم زدند. زمانی که میلاد پیشنهاد حضور در این نمایش را به بنده داد، بدون تردید آن را پذیرفتم و از حضور در این اثر استقبال کردم. دیگر بازیگران کار همه درجه یک هستند؛ حضور رضا بهبودی، صادق ملکی، محسن نوری و محمد خاکساری نشان از یک گروه بازیگری خوب روی صحنه دارد و افرادی حضور دارند که در هنر تئاتر توانسته‌اند خودشان را در این سال‌ها ثابت کرده و نامی برای خود دست و پا کنند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این اثر برای بنده به عنوان عضوی از گروه، صمیمیت و همدلی است که میان عوامل پشت و روی صحنه وجود دارد. ویژگی این کار برای تماشاگر تفاوت این اثر نسبت نمایش‌هایی است که این روزها روی صحنه هستند؛ چه از لحاظ فرم و ساختار و چه از نظر نوع نگاهی که نویسنده و کارگردان به زندگی دارند. برای رسیدن به استانداردهای لازم تمرینات طولانی‌مدتی را پشت سر گذاشتیم تا به فضای مدنظر کارگردان برسیم. شاید اگر در ابتدا کسی متن این نمایشنامه را بخواند، با خودش بگوید که با متنی ساده طرف است که نیازی به پنج ماه تمرین ندارد اما زمانی که با فضاسازی موجود در آن مواجه می‌شوید، متوجه سختی کار خواهید شد. اتمسفری در این اثر وجود دارد که به کمک کارگردانی، بازی، موسیقی متن، بخش ویدئویی که در این اثر وجود دارد و همه‌چیز، در تلاش است که تماشاگر با یک اثر شاخص روبه‌رو شود. تماشاچی چه این اثر را دوست داشته باشد و چه از آن خوشش نیاید، با فضا و تجربه جدیدی همراه خواهد شد. خوشبختانه کارگردان اثر بازیگر ویژه‌ای است و خودش به‌خوبی می‌تواند بازیگر را برای رسیدن به کاراکتر کمک کند. امیدوارم مردم این اثر را دوست داشته باشند.