پیروز مغلوب و مغلوب پیروز

آرمان - انتخابات در ایران از منظر یک جریان سیاسی، به‌مثابه فعل و رفتاری صورت‌گرایانه و فاقد هر نوع اصالت و جوهر است، طوری‌که بعضی بر این باورند شرایط جهانی این پدیده مردمسالارانه را به حضرت امام تحمیل کرده است. حاملان این رویکرد همواره می‌کوشند به جریان پیروز و شخص رئیس‌جمهور منتخب که برای آنها غیرخودی تلقی می‌شود، فشار آورده تا به‌جای عمل به مطالبات و خواسته‌های مردمی که به او رأی داده‌اند، به خواست‌ها و مطالبات آنان عمل کنند. جریانی که با استفاده از ابزارهای در اختیار، خواست‌ها و مطالبات خود را به‌جای خواست‌ها و مطالبات مردم که حقیقتا حق‌الناس است، بعد از پایان انتخابات به دولت منتخب دیکته و تحمیل کرده و نشان دهد که رأی مردم صرفا در بازه زمانی انتخابات و روز اخذ رأی میزان است. بنابراین پس از پایان انتخابات، دیگر رأی مردم میزان نبوده و درواقع میزان جریانی است که پازل‌ها را می‌تواند متناسب با منویات حزبی و نه متناسب با خواسته‌های مردم چینش و سازمان دهد. درحالی‌که حسب فرموده حضرت امام، میزان رأی ملت است، اما واقعیت‌های موجود در جامعه ما چیز دیگری را بر دولت تحمیل می‌کند. به‌گونه‌ای که دولت منتخب را در خیلی از مواقع وامی‌دارد به اموری که از سوی آنها تعیین می‌شود، عمل ‌کند. به دلیل چنین رویکردی از سوی برخی افراط‌گرایان و دلواپسان پس از پایان انتخابات، میزان بودن رأی مردم هم پایان می‌یابد. از سوی دیگر، پس از پایان انتخابات، تنفیذ حکم رئیس‌جمهوری است که آغاز به‌کار وی را مشروعیت می‌بخشد. همچنین شرایط به‌گونه‌ای است که رئیس‌جمهور منتخب به‌جای اینکه بتواند تمامی ظرفیت‌ها، قابلیت‌ها و سرمایه‌های اجتماعی و اقتصادی و انسانی را در تمامی دستگاه‌ها و موسسات تابعه، سازماندهی و به‌کارگیرد، در عمل با فشارهایی از ناحیه این گروه مواجه می‌شود. رئیس‌‌جمهور باید بتواند به چینش مجموعه‌ای همراه و همفکر با سیاست‌ها و متناسب با مطالبات مردم جهت اداره هرچه مطلوب‌تر کشور در سطوح مختلف مدیریتی اعم از ملی و منطقه‌ای اقدام کند و با به‌کارگیری نیروهای همسو و همنوا با سیاست‌های دولت، به خواست‌ها و مطالبات مردم پاسخی درخور بدهد و به عهدها و پیمان‌های داده‌شده جامه عمل بپوشد. اینها منهای انتظارات و خواسته‌هایی است که نمایندگان مجلس در استان‌ها و شهرستان‌ها برخلاف اصل تفکیک قوا، کم‌وبیش در چینش مدیران دستگاه‌ها و موسسات از رئیس‌جمهور دارند. مردم برحسب وظیفه ملی و دینی هر چهار سال یک بار به میدان آمده و به یکی از نامزدهای ریاست‌جمهوری رأی می‌دهند تا با رأی خود فردی را بر سکوی ریاست‌جمهوری بنشانند و درواقع با شرکت در انتخابات، اعتماد دوباره خود را به نظام سیاسی مستقر ابراز می‌کنند.