رمضان؛ ماه پرهیز از زشتی‌ها

آرمان - چند وقت پیش در یک مهمانی، یکی از مهمان‌ها پس از اتمام مکالمه تلفنی جنجالی که با همسرش داشت با چشمان خشمگینی رو به جمعیت گفت: «این زن من عقل نداره». من هم نه گذاشتم و نه برداشتم و بهش گفتم: «اگه عقل داشت که زن تو نمی‌شد». از حرف او بسیار ناراحت شدم اما این نوع ادبیات در مورد زنان که حداقل پنجاه‌ درصد جامعه را تشکیل می‌دهند، بحث بسیار تامل‌برانگیزی است. به عقیده من زن اگر عقل داشت باردار نمی‌شد و نه‌ماه فرزندی را با خود حمل نمی‌کرد؛ او با این کار زیبایی اندام و چهره‌اش را زیر سوال می‌برد. بعد از آن با شیردادن به فرزندش، شیره جان خود را به‌طور رایگان به او می‌دهد. زن اگر عقل داشت آشپزی نمی‌کرد؛ هم وقت خودش را برای پختن غذا هدر نمی‌داد و هم بوی خوش عطرش را با بوی غذا تعویض نمی‌کرد. زن اگر عقل داشت خود را قربانی رشد همسر و فرزندانش نمی‌کرد. مشخص است که زن‌ها عقل ندارند. اگر عقل داشتند که دنیا به‌هم می‌ریخت. زن‌ها عشق دارند، محبت دارند، لطافت دارند. به نظر من زن‌ها عقل که ندارند هیچ، آنها آدم هم نیستند، زن‌ها فرشته‌اند. جامعه‌ای که به زن‌ها احترام بگذارد، از جهان سوم به جهان اول صعود خواهد کرد. اما ای کاش بیاییم حال که ماه مبارک رمضان آغاز شده، یک تجدیدنظر در عقاید اشتباه خود بکنیم. روزه پرهیز بگیریم. ﮐﺎﺵ ﮐﺴﯽ برایمان ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺮﺍﻧﺪﻥ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ می‌کند ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﮔﺮﺑﻪ‌ﺍﯼ ﻭ ﻟﻪ‌ﮐﺮﺩﻥ ﮔﻞ‌ﻫﺎﯼ روییده ﻻﯼ ﻋﻠﻒ‌ﻫﺎﯼ ﺳﺒﺰ ﻭ چیدن یک یاس ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﺵ ﻭ ناامید کردن درمانده‌ای کاری ناپسند است. ﮐﺎﺵ ﮐﺴﯽ برایمان ﺍﺯ ﻣﺒﻄﻼﺕ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻏﺒﺎﺭ ﻏﻢ ﺑﻪ ﻗﻠﺐ دیگری، ﭼﺸﺎﻧﺪﻥ ﺷﻮﺭﯼ ﺍﺷﮏ ﺑﻪ ﻟﺐ‌ﻫﺎﯼ دیگری، ﻗﯽ‌ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺳﺎﻝ‌ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ دیگری ﻭ ﻓﺮﻭﮐﺮﺩﻥ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺗﻦ‌ﭘﺮﻭﺭ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺑﯽ‌ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﻭ ﺑﺎﻗﯽ‌ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺑﺮ جنایت سنگین بی‌مسئولیتی ﺗﺎ ﺍﺫﺍﻥ ﺻﺒﺢ، ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ یا تیر یا ﺟﻮﻻی؟ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﯽ، ﺩﻟﯽ ﺭﺍ ﺑه‌ﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﯼ، ﺍﺷﮑﯽ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩﯼ و... آن روز حق مطلب را ادا کرده‌ای. ای‌کاش در این ماه مبارک ﺭﻭﺯﻩ پرهیز بگیریم؛ پرهیز ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻭﺕ، ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ، ﺍﺯ ریا، ﺍﺯ ﺗﻬﻤﺖ، دورویی، ﺍﺯ نیرنگ و کینه و... اﮔﺮﻧﻪ ﺗﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎن‌هایی ﺑﻮﺩﻩ‌ﺍﻧﺪ ﮐﻪ بسیار ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ کشیدﻩ‌ﺍﻧﺪ اما ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺯﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ‌ﺍﻧﺪ. ای‌کاش در ماهی که مهمان خداوند یکتا هستیم، بتوانیم این تغییرات را در رفتار و نگاه خودمان به زندگی اعمال کنیم.