۱۰۰ برنامه تلویزیونی برتر قرن ۲۱ به انتخاب نیویورک تایمز

بالانشینی «بریکینگ بد»

در صدر فهرست، «بریکینگ بد» قرار گرفته و پس از آن «شنود» و «مَد مِن» آمده‌اند. رتبه‌های چهارم تا دهم نیز به‌ترتیب به «وراثت»، «فلیبگ»، «بازی تاج‌وتخت»، «ویپ» ، «۳۰ راک»، «زیاد ذوق‌زده نشو» و «آتلانتا» اختصاص یافته‌اند. این ۱۰ عنوان طیف متنوعی از تلویزیون قرن بیست‌ویک را نمایندگی می‌کنند، از درام جنایی و خانوادگی تا کمدی، فانتزی و روایت‌های اجتماعی. حضور هم‌زمان آثاری مانند «بریکینگ بد» و «شنود» در کنار کمدی‌هایی مانند «فلیبگ» و «۳۰ راک» نشان می‌دهد که انتخاب رأی‌دهندگان محدود به یک ژانر یا قالب مشخص نبوده است.

«بریکینگ بد»، ساخته وینس گیلیگان، داستان والتر وایت، معلم شیمی‌ای را روایت می‌کند که پس از تشخیص سرطان، وارد دنیای تولید و تجارت مواد مخدر می‌شود. «شنود» ساخته دیوید سیمون، با محوریت شهر بالتیمور، از قالب معمول سریال‌های پلیسی فراتر می‌رود و ساختارهای اجتماعی و نهادی شهر را نیز موضوع داستان قرار می‌دهد. در رتبه سوم، «مَد مِن» ساخته متیو وینر قرار دارد؛ سریالی درباره دنیای تبلیغات نیویورک در دهه ۱۹۶۰ که در کنار داستان‌های شخصی شخصیت‌هایش، موضوعاتی مانند هویت، جنسیت، طبقه اجتماعی و تغییرات فرهنگی آمریکا را بررسی می‌کند.

از فانتزی تا سیاست

رتبه چهارم به «وراثت» رسیده که درامی است درباره خانواده‌ای ثروتمند و نزاع اعضای آن بر سر کنترل یک امپراتوری رسانه‌ای. «فلیبگ»، ساخته فیبی والر-بریج، با وجود تنها دو فصل، توانسته جایگاه پنجم را به دست آورد و کمدی را با مضامینی مانند سوگ، روابط خانوادگی، عشق و بحران هویت ترکیب کند. «بازی تاج‌وتخت» نیز در جایگاه ششم قرار دارد و نماینده ژانر فانتزی در میان ده سریال نخست است. این سریال اقتباسی از مجموعه رمان‌های «نغمه یخ و آتش» نوشته جرج آر. آر. مارتین است و یکی از معدود آثار فانتزی این فهرست به شمار می‌رود که توانسته در کنار درام‌های واقع‌گرایانه و کمدی‌های تحسین‌شده جایی در بالای فهرست برای خود دست‌وپا کند.

سه رتبه بعدی به کمدی‌های آمریکایی اختصاص دارد. «ویپ» یا «معاون رئیس‌جمهور» با تمرکز بر سیاست و سازوکار قدرت در واشنگتن، «۳۰ راک» با هجو صنعت تلویزیون و «زیاد ذوق‌زده نشو» با ساختار بداهه و شخصیت‌محور خود، هرکدام، شکل متفاوتی از کمدی تلویزیونی را نمایندگی می‌کنند. در رتبه دهم نیز «آتلانتا» با آفرینشگری و بازی دونالد گلاور قرار دارد که مؤلفه‌های کمدی، درام و سوررئال را برای روایت زندگی سیاه‌پوستان در آمریکای معاصر ترکیب می‌کند.

شروعی برای بحث‌های تازه

آنچه این پروژه را از فهرست‌های دیگر متمایز می‌کند، جامعه رأی‌دهندگان آن است: نیویورک‌تایمز انتخاب را به بیش از ۵۰۰ نفر از فعالان و چهره‌های صنعت تلویزیون سپرده و از آنها خواسته است هر کدام ۱۰ سریال مورد نظر خود را انتخاب کنند. در نتیجه، فهرست نهایی بازتاب انتخاب همین گروه از متخصصان و چهره‌های تلویزیونی است، نه یک نظرسنجی از منتقدان یا مخاطبان تلویزیون. در میان بیش از ۵۰۰ نفری که در رأی‌گیری شرکت کردند، نام‌هایی مانند الیزابت ماس، آدام اسکات، برایان کرانستون، رز برن، کولمن دومینگو و جیسون بیتمن دیده می‌شود. از میان شورانرها نیز دیمون لیندلوف، لنا دانهام، لنا ویث و نوآ هاولی در رأی‌گیری حضور داشتند. یکی از نویسندگان نیویورک تایمز اذعان کرده طبیعی است که این فهرست و رتبه‌بندی همه را راضی نکند. هدف از تهیه آن پایان دادن به بحث‌ها نیست؛ بلکه قرار است زمینه‌ای برای گفت‌وگو، اختلاف‌نظر و بحث‌های پرشور درباره بهترین آثار تلویزیونی قرن بیست‌ویک ایجاد کند.