بیرانوند چرا سربازقهرمان نشد؟
داستان علیرضا بیرانوند از روز ۳۱شهریور وارد فصل جدیدی میشود؛ روزی که مهلت کارت بازی این دروازهبان ملیپوش برای تراکتور به پایان میرسد و دروازهبان شماره یک تیم ملی، رسما به جرگه مشمولان خدمت وظیفه میپیوندد. مردی که روزی با پرتابهای دست بلندش مرزهای فوتبال را جابهجا میکرد، حالا پشت دیوار قانون متوقف شده است. بستهشدن پنجره نقلوانتقالات لیگ برتر روز ۴شهریور، گره این ماجرا را کورتر کرد؛ درهای تیمهای نظامی لیگ برتر مانند ملوان و فجرسپاسی فعلا به رویش بسته است تا او بماند و یک دوراهی تلخ؛ یا سکونشینی و تمرین انفرادی تا نیمفصل، یا برتنکردن پیراهن نیروی زمینی در دسته پایینتر.
بیرانوند که دریافت خروج از این بنبست به این سادگیها نیست، با پیامی در فضای مجازی آب پاکی را روی دست همه ریخت و مدعی شد قصد فرار از خدمت را ندارد. همزمان، خبرها از چراغ سبز فجرسپاسی برای جذب او در نیمفصل دوم حکایت دارند، اما در میان این هیاهوی رسانهای، یک علامت سؤال بزرگ افکار عمومی را درگیر کرده؛ چگونه ستارهای که ۳دوره پیاپی در جامجهانی فیکس بوده و پنالتی کریستیانو رونالدو را مهار کرده، مشمول معافیت نمیشود؟
پاسخ این معما در واژههای صریح تبصره۴ قانون سربازقهرمان نهفته است. طبق متن صریح قانون، صرف حضور در بزرگترین تورنمنتهای ورزشی، معافیت به همراه ندارد. در رشتههای تیمی نظیر فوتبال، والیبال و بسکتبال، معافیت دائمی تنها و تنها منوط به ایستادن روی سکوهای اول تا سوم جامهای جهانی است؛ افتخاری که فوتبال ایران هنوز به آن دست نیافته است. به این ترتیب، در ترازوهای خشک و بیروح قوانین، درخشش در ۳جامجهانی وزنی برای معافیت ندارد. حالا شماره یک ایران باید خود را برای پوشیدن لباس سربازی آماده کند و منتظر بماند تا ببیند دستکشهای نظامی، او را در نیمفصل به کدام نقطه از فوتبال ایران پرتاب خواهند کرد.
