صلوات میفرستادند، فاتحه میخواندند، یکی پس از دیگری شعاری حماسی و حزنانگیز برای فقدان رهبر شهید سر میدادند و همه آن را تکرار میکردند و خلاصه قطره اشکهایی که از گوشهی چشمانشان به وضوح میشد دید. زنان و مردان، نوجوانان و حتی کودکان بسیاری که در خانه ماندن و استراحت را نپذیرفتند تا به همراه خانواده شاهد این رویداد ماندگار تاریخی باشند. همه جا آدمهای مشکیپوش با عکسهایی از رهبر شهید در دست را میبینی که وجه اشتراک همهشان غمی در نگاهشان است. آنان نیز همانند میلیونها هموطن که از شهرستانهای دور و نزدیک خود را برای آخرین دیدار با آقای شهید ایران به محل مراسم رساندند.




