اعمال ام داوود/ نماز و روزه و ادعیه
طبق آنچه از امامصادق (علیهالسلام) روایت کردهاند، عمدۀ اعمال نیمه رجب و اعتکاف در این زمان، دعا و اعمالام داوود است که بدین شرح است:
به گزارش آرمان ملی آنلاین، ایام البیض ماه رجب را روزه بگیر.
نزدیک ظهر روز پانزدهم، غسل کن و لباس نظیف بپوش.
نافلۀ ظهر و نماز ظهر را بخوان. (قنوت، رکوع و سجدهها را نیکو انجام ده.)
دو رکعت نماز بخوان و بعد صد مرتبه بگو: «یا قاضیَ حوائج السّائلین.»
نافله عصر و نماز عصر را به جا آور.
رو به قبله، در مکان خلوت که با کسی صحبت نشود، این سورهها را بخوان: حمد ۱۰۰ مرتبه، توحید ۱۰۰ مرتبه، آیهالکرسی ۱۰ مرتبه، انعام، شوری، اسراء، دخان، کهف، فتح، لقمان، واقعه، یس، ملک، صافات، قلم، فصلت و انشقاق تا پایان قرآن.
بعد از خواندن این سورهها، همانطور رو به قبله، دعای استفتاح را بخوان.
دعای استفتاح (دعایام داوود)
صَدَقَ اللَّهُ الْعَظِیمُ الَّذِی لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِکْرَامِ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ الْحَلِیمُ الْکَرِیمُ الَّذِی لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ ءٌ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ الْبَصِیرُ الْخَبِیرُ شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَ الْمَلائِکَهُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قَائِما بِالْقِسْطِ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ وَ بَلَّغَتْ رُسُلُهُ الْکِرَامُ وَ أَنَا عَلَى ذَلِکَ مِنَ الشَّاهِدِینَ اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ وَ لَکَ الْمَجْدُ وَ لَکَ الْعِزُّ وَ لَکَ الْفَخْرُ وَ لَکَ الْقَهْرُ وَ لَکَ النِّعْمَهُ وَ لَکَ الْعَظَمَهُ وَ لَکَ الرَّحْمَهُ وَ لَکَ الْمَهَابَهُ وَ لَکَ السُّلْطَانُ وَ لَکَ الْبَهَاءُ وَ لَکَ الامْتِنَانُ وَ لَکَ التَّسْبِیحُ وَ لَکَ التَّقْدِیسُ وَ لَکَ التَّهْلِیلُ وَ لَکَ التَّکْبِیرُ وَ لَکَ مَا یُرَى وَ لَکَ مَا لا یُرَى وَ لَکَ مَا فَوْقَ السَّمَاوَاتِ الْعُلَى.
راست فرمود خداى بزرگ که معبودى جز او نیست، خداى زنده و بهخودپاینده، داراى بزرگى و بزرگوارى، مهربان و بخشنده، بردبار و کریم که چیزى همانند او نیست و او شنواى داناى بیناى آگاه است، گواهى داد خدا، خدایى که معبودى جز او نیست و فرشتگان و صاحبان دانش هم گواهان وحدانیت اویند و اینکه برپادارندۀ عدالت است، معبودى جز او که عزیز حکیم است، نیست و پیامبران بزرگوارش این حقیقت را به مردم رساندند و من بر این واقعیت از گواهانم. خدایا! تنها برای توست، سپاس و بزرگوارى و عزت و افتخار و چیرگى و نعمت و عظمت و رحمت و هیبت و سلطنت و زیبایى و نعمتبخشى و تنزیه و تقدیس و یکتایى و بزرگى و دیدنیها و نادیدنیها و آنچه بر فراز آسمانهاى بلند است
وَ لَکَ مَا تَحْتَ الثَّرَى وَ لَکَ الْأَرَضُونَ السُّفْلَى وَ لَکَ الْآخِرَهُ وَ الْأُولَى وَ لَکَ مَا تَرْضَى بِهِ مِنَ الثَّنَاءِ وَ الْحَمْدِ وَ الشُّکْرِ وَ النَّعْمَاءِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى جَبْرَئِیلَ أَمِینِکَ عَلَى وَحْیِکَ وَ الْقَوِیِّ عَلَى أَمْرِکَ وَ الْمُطَاعِ فِی سَمَاوَاتِکَ وَ مَحَالِّ کَرَامَاتِکَ الْمُتَحَمِّلِ لِکَلِمَاتِکَ النَّاصِرِ لِأَنْبِیَائِکَ الْمُدَمِّرِ لِأَعْدَائِکَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مِیکَائِیلَ مَلَکِ رَحْمَتِکَ وَ الْمَخْلُوقِ لِرَأْفَتِکَ وَ الْمُسْتَغْفِرِ الْمُعِینِ لِأَهْلِ طَاعَتِکَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى إِسْرَافِیلَ حَامِلِ عَرْشِکَ وَ صَاحِبِ الصُّورِ الْمُنْتَظِرِ لِأَمْرِکَ الْوَجِلِ الْمُشْفِقِ مِنْ خِیفَتِکَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى حَمَلَهِ الْعَرْشِ الطَّاهِرِینَ.
و آنچه در اعماق زمین است و زمینهای فروتر و آخرت و دنیا و آنچه به آن خشنود شوى از ثنا و ستایش و سپاس و نعمتها. خدایا! بر جبرئیل درود فرست؛ آن فرشتۀ امین بر وحیات و نیرومند بر انجام فرمانت و فرمانبردار در آسمانها و جایگاههاى کرامتت، حملکنندۀ کلماتت، یاور پیامبرانت، نابودکنندۀ دشمنانت. خدایا! بر میکائیل درود فرست؛ آن فرشتۀ رحمتت، آفریده براى نمایش رأفتت و آمرزشخواه و یاور اهل طاعتت. خدایا! بر اسرافیل درود فرست؛ آن فرشتۀ حملکنندۀ عرشت و صاحب صور (شیپور) قیامت، آن چشمبهراه فرمانت، اندیشناک و بیمناک از هراست. خدایا! درود فرست بر حاملان عرش، آن حاملان پاکنهاد
وَ عَلَى السَّفَرَهِ الْکِرَامِ الْبَرَرَهِ الطَّیِّبِینَ وَ عَلَى مَلائِکَتِکَ الْکِرَامِ الْکَاتِبِینَ وَ عَلَى مَلائِکَهِ الْجِنَانِ وَ خَزَنَهِ النِّیرَانِ وَ مَلَکِ الْمَوْتِ وَ الْأَعْوَانِ یَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِکْرَامِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى أَبِینَا آدَمَ بَدِیعِ فِطْرَتِکَ الَّذِی کَرَّمْتَهُ بِسُجُودِ مَلائِکَتِکَ وَ أَبَحْتَهُ جَنَّتَکَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى أُمِّنَا حَوَّاءَ الْمُطَهَّرَهِ مِنَ الرِّجْسِ الْمُصَفَّاهِ مِنَ الدَّنَسِ الْمُفَضَّلَهِ مِنَ الْإِنْسِ الْمُتَرَدِّدَهِ بَیْنَ مَحَالِّ الْقُدْسِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى هَابِیلَ وَ شَیْثٍ وَ إِدْرِیسَ وَ نُوحٍ وَ هُودٍ وَ صَالِحٍ وَ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ وَ إِسْحَاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ یُوسُفَ وَ الْأَسْبَاطِ وَ لُوطٍ
و بر سفیران بزرگوار، آن نیکان پاکیزه و بر فرشتگانت، آن بزرگواران نویسندۀ اعمال بندگان و بر فرشتگان بهشت و گماشتگان بر دوزخ و فرشتۀ مرگ و یارانش، اى صاحب عظمت و بزرگوارى. خدایا! درود فرست بر پدرمان آدم، پدیدۀ آفرینشت که او را گرامى داشتى با سجدۀ فرشتگانت و بهشت را به او بخشید. خدایا! بر مادرمان حوا درود فرست، آن پاکیزه از پلیدى و صفایافته از چرکى و برتر از آدمیان و گردشکننده در جایگاههاى مقدس. خدایا! درود فرست بر هابیل و شیث و ادریس و نوح و هود و صالح و ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و یوسف اسباط و لوط
وَ شُعَیْبٍ وَ أَیُّوبَ وَ مُوسَى وَ هَارُونَ وَ یُوشَعَ وَ مِیشَا وَ الْخِضْرِ وَ ذِی الْقَرْنَیْنِ وَ یُونُسَ وَ إِلْیَاسَ وَ الْیَسَعِ وَ ذِی الْکِفْلِ وَ طَالُوتَ وَ دَاوُدَ وَ سُلَیْمَانَ وَ زَکَرِیَّا وَ شَعْیَا وَ یَحْیَى وَ تُورَخَ وَ مَتَّى وَ إِرْمِیَا وَ حَیْقُوقَ وَ دَانِیَالَ وَ عُزَیْرٍ وَ عِیسَى وَ شَمْعُونَ وَ جِرْجِیسَ وَ الْحَوَارِیِّینَ وَ الْأَتْبَاعِ وَ خَالِدٍ وَ حَنْظَلَهَ وَ لُقْمَانَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ ارْحَمْ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ بَارِکْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیْتَ وَ رَحِمْتَ [وَ تَرَحَّمْتَ]وَ بَارَکْتَ عَلَى إِبْرَاهِیمَ وَ آلِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّکَ حَمِیدٌ مَجِیدٌ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى الْأَوْصِیَاءِ وَ السُّعَدَاءِ وَ الشُّهَدَاءِ وَ أَئِمَّهِ الْهُدَى.
و شعیب و ایوب و موسى و هارون و یوشع و میشا و خضر و ذىالقرنین و یونس و الیاس و یسع و ذىالکفل و طالوت و داوود و سلیمان و زکریا و شعیا و یحیی و تورخ و متى و ارمیا و حیقوق و دانیال و عزیر و عیسى و شمعون و جرجیس و حواریون و پیروان و خالد و حنظله و لقمان.
خدایا! بر محمد و خاندان محمد درود فرست و بر محمد و خاندان محمد رحمت فرست و بر محمد و خاندان محمد برکت فرست؛ آنچنانکه درود و رحمت و برکت بر ابراهیم و خاندان ابراهیم فرستادى، به حقیقت تویى ستوده و بزرگوار. خدایا! درود فرست بر اوصیا و سعادتمندان و شهیدان و امامان هدایتگر.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى الْأَبْدَالِ وَ الْأَوْتَادِ وَ السُّیَّاحِ وَ الْعُبَّادِ وَ الْمُخْلِصِینَ وَ الزُّهَّادِ وَ أَهْلِ الْجِدِّ وَ الاجْتِهَادِ وَ اخْصُصْ مُحَمَّداً وَ أَهْلَ بَیْتِهِ بِأَفْضَلِ صَلَوَاتِکَ وَ أَجْزَلِ کَرَامَاتِکَ وَ بَلِّغْ رُوحَهُ وَ جَسَدَهُ مِنِّی تَحِیَّهً وَ سَلاماً وَ زِدْهُ فَضْلاً وَ شَرَفاً وَ کَرَماً حَتَّى تُبَلِّغَهُ أَعْلَى دَرَجَاتِ أَهْلِ الشَّرَفِ مِنَ النَّبِیِّینَ وَ الْمُرْسَلِینَ وَ الْأَفَاضِلِ الْمُقَرَّبِینَ اللَّهُمَّ وَ صَلِّ عَلَى مَنْ سَمَّیْتُ وَ مَنْ لَمْ أُسَمِّ مِنْ مَلائِکَتِکَ وَ أَنْبِیَائِکَ وَ رُسُلِکَ وَ أَهْلِ طَاعَتِکَ وَ أَوْصِلْ صَلَوَاتِی إِلَیْهِمْ وَ إِلَى أَرْوَاحِهِمْ وَ اجْعَلْهُمْ إِخْوَانِی فِیکَ وَ أَعْوَانِی عَلَى دُعَائِکَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَشْفِعُ بِکَ إِلَیْکَ وَ بِکَرَمِکَ إِلَى کَرَمِکَ وَ بِجُودِکَ إِلَى جُودِکَ وَ بِرَحْمَتِکَ إِلَى رَحْمَتِکَ.
خدایا! درود فرست بر ابدال و اوتاد و جهانگردان و عبادتکنندگان و مخلصان و پارسایان و اهل کوشش و تلاش و محمد و اهلبیتش را خاص گردان، به برترین دردهایت و بزرگترین کراماتت و بر روح و جسمش از سوى من تحیّت و سلام رسان و او را آنچنان فضل و شرف و کرامت بیفزاى که او را به بالاترین درجات اهل شرف از پیامبران و فرستادگان و برترین بندگان مقربت برسانى. خدایا! درود فرست بر آنکه نام بردم و بر آنکه نام نبردم از فرشتگانت و پیامبرانت و رسولانت و اهل طاعتت و درودهایم را بر ایشان و بر ارواحشان برسان و آنان را برادرانم در آستانت و یارانم بر دعایت قرار بده. خدایا! شفاعت میجویم از تو و از کرمت بهسوى کرمت و از جودت بهسوى جودت و از رحمتت بهسوى رحمتت
وَ بِأَهْلِ طَاعَتِکَ إِلَیْکَ وَ أَسْأَلُکَ اللَّهُمَّ بِکُلِّ مَا سَأَلَکَ بِهِ أَحَدٌ مِنْهُمْ مِنْ مَسْأَلَهٍ شَرِیفَهٍ غَیْرِ مَرْدُودَهٍ وَ بِمَا دَعَوْکَ بِهِ مِنْ دَعْوَهٍ مُجَابَهٍ غَیْرِ مُخَیَّبَهٍ یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا حَلِیمُ یَا کَرِیمُ یَا عَظِیمُ یَا جَلِیلُ یَا مُنِیلُ یَا جَمِیلُ یَا کَفِیلُ یَا وَکِیلُ یَا مُقِیلُ یَا مُجِیرُ یَا خَبِیرُ یَا مُنِیرُ یَا مُبِیرُ یَا مَنِیعُ یَا مُدِیلُ یَا مُحِیلُ یَا کَبِیرُ یَا قَدِیرُ یَا بَصِیرُ یَا شَکُورُ یَا بَرُّ یَا طُهْرُ یَا طَاهِرُ یَا قَاهِرُ یَا ظَاهِرُ یَا بَاطِنُ یَا سَاتِرُ یَا مُحِیطُ یَا مُقْتَدِرُ یَا حَفِیظُ یَا مُتَجَبِّرُ یَا قَرِیبُ یَا وَدُودُ یَا حَمِیدُ یَا مَجِیدُ یَا مُبْدِئُ یَا مُعِیدُ یَا شَهِیدُ یَا مُحْسِنُ یَا مُجْمِلُ یَا مُنْعِمُ یَا مُفْضِلُ یَا قَابِضُ یَا بَاسِطُ یَا هَادِی.
و از اهل طاعتت بهسویت و از تو میخواهم تمام آنچه یکى از بندگان شایستهات از تو درخواست کرده، درخواست شرافتافزایى که مردود نشده و مىخوانمت به آنچه تو را بدان خواندهاند، خواندنى که اجابت شده و به نومیدى نرسیده. اى خدا، اى بخشنده، اى مهربان، اى بردبار، اى کریم، اى بزرگ، اى باشکوه، اى بخشنده، اى زیبا، اى سرپرست، اى کارگشا، اى برگیرندۀ لغزشها، اى پناه ده، اى آگاه، اى روشنىبخش، اى نابودکننده، اى والامقام، اى چرخاننده، اى دگرگونساز، اى بزرگ، اى توانا، اى بینا، اى ستایشپذیر، اى نیکوکردار، اى پاکى، اى پاک، اى چیرۀ پیدا، اى پنهان، اى پردهپوش، اى فراگیر، اى توانمند، اى نگهبان، اى بزرگمنش، اى نزدیک، اى مهرورز، اى ستوده، اى بزرگوار، اى آغازگر، اى بازگرداننده، اى گواه، اى احسانکننده، اى زیباییبخش، اى عطابخش، اى فزونىبخش، اى گیرنده،ای دهنده، اى هدایتگر.
یَا مُرْسِلُ یَا مُرْشِدُ یَا مُسَدِّدُ یَا مُعْطِی یَا مَانِعُ یَا دَافِعُ یَا رَافِعُ یَا بَاقِی یَا وَاقِی یَا خَلاقُ یَا وَهَّابُ یَا تَوَّابُ یَا فَتَّاحُ یَا نَفَّاحُ یَا مُرْتَاحُ یَا مَنْ بِیَدِهِ کُلُّ مِفْتَاحٍ یَا نَفَّاعُ یَا رَءُوفُ یَا عَطُوفُ یَا کَافِی یَا شَافِی یَا مُعَافِی یَا مُکَافِی یَا وَفِیُّ یَا مُهَیْمِنُ یَا عَزِیزُ یَا جَبَّارُ یَا مُتَکَبِّرُ یَا سَلامُ یَا مُؤْمِنُ یَا أَحَدُ یَا صَمَدُ یَا نُورُ یَا مُدَبِّرُ یَا فَرْدُ یَا وِتْرُ یَا قُدُّوسُ یَا نَاصِرُ یَا مُونِسُ یَا بَاعِثُ یَا وَارِثُ یَا عَالِمُ یَا حَاکِمُ یَا بَادِی یَا مُتَعَالِی یَا مُصَوِّرُ یَا مُسَلِّمُ یَا مُتَحَبِّبُ یَا قَائِمُ یَا دَائِمُ یَا عَلِیمُ یَا حَکِیمُ یَا جَوَادُ یَا بَارِئُ یَا بَارُّ یَا سَارُّ یَا عَدْلُ یَا فَاصِلُ یَا دَیَّانُ یَا حَنَّانُ یَا مَنَّانُ.
اى فرستنده، اى ارشادکننده، اى استوارساز، اى عطاکننده، اى منعکننده، اى دفعکننده، اى بلندىبخش،ای همیشگى، اى نگهدار، اى آفریننده، اى بسیار بخشنده، اى توبهپذیر، اى کارگشا، اى فراواندهنده، اى نشاطآفرین، اى آنکه هر کلیدى بهدستِ اوست، اى بسیار سودرسان، اى مهرورز، اى عطوف، اى بسنده، اى شفابخش، اى عافیتبخش، اى پاداشدهنده، اى وفاکننده، اى سلطهگر، اى باعزت، اى جبرانکننده، اى بزرگمنش، اى سلام، اى ایمنىبخش، اى یکتا، اى بینیاز، اى نور، اى تدبیرگو، اى فرو، اى تک، اى قدوس، اى یاور، اى همدم، اى برانگیزنده، اى وارث، اى دانا، اى فرمانده، اى آغازگر، اى برتر،ای صورتگر، اى سلامتىبخش، اى دوستیورز، اى پایدار، اى همیشه، اى دانا، اى فرزانه، اى بخشنده، اى آفریننده، اى نیکوکار، اى شادىافزا، اى دادگر، اى داور، اى جزادهنده، اى پرمهر، اى منتگذار.
یَا سَمِیعُ یَا بَدِیعُ یَا خَفِیرُ یَا مُعِینُ [مُغَیِّرُ]یَا نَاشِرُ یَا غَافِرُ یَا قَدِیمُ یَا مُسَهِّلُ یَا مُیَسِّرُ یَا مُمِیتُ یَا مُحْیِی یَا نَافِعُ یَا رَازِقُ یَا مُقْتَدِرُ [مُقَدِّرُ]یَا مُسَبِّبُ یَا مُغِیثُ یَا مُغْنِی یَا مُقْنِی یَا خَالِقُ یَا رَاصِدُ یَا وَاحِدُ یَا حَاضِرُ یَا جَابِرُ یَا حَافِظُ یَا شَدِیدُ یَا غِیَاثُ یَا عَائِدُ یَا قَابِضُ یَا مَنْ عَلا فَاسْتَعْلَى فَکَانَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلَى یَا مَنْ قَرُبَ فَدَنَا وَ بَعُدَ فَنَأَى وَ عَلِمَ السِّرَّ وَ أَخْفَى یَا مَنْ إِلَیْهِ التَّدْبِیرُ وَ لَهُ الْمَقَادِیرُ وَ یَا مَنِ الْعَسِیرُ عَلَیْهِ سَهْلٌ یَسِیرٌ یَا مَنْ هُوَ عَلَى مَا یَشَاءُ قَدِیرٌ یَا مُرْسِلَ الرِّیَاحِ یَا فَالِقَ الْإِصْبَاحِ یَا بَاعِثَ الْأَرْوَاحِ یَا ذَا الْجُودِ وَ السَّمَاحِ یَا رَادَّ مَا قَدْ فَاتَ یَا نَاشِرَ الْأَمْوَاتِ یَاجَامِعَ الشَّتَاتِ.
اى شنوا، اى پدیدآور، اى پشتیبان، اى یاور، اى زندگیبخش مردگان، اى آمرزنده، اى دیرینه، اى آسانیبخش، اى هموارکننده، اى میراننده، اى زندهکننده، اى سودبخش، اى روزىبخش، اى قدرتمند، اى سببساز، اى فریادرس، اى بینیازکننده، اى داراییبخش، اى آفریننده، اى در کمین، اى یگانه، اى حاضر، اى جبرانکننده، اى نگهدار، اى استوار، اى فریادرس، اى بازگرداننده، اى گیرنده، اى آنکه بلندى جست و بر فراز آمد، پس در چشمانداز برتر جاى گرفت، اى آنکه نزدیک شد پس در کنار آمد، و دور شد پس نایافتنى شد و نهان و ناپیداتر را دانست، اى آنکه تدبیر امور با اوست و اندازهها بهدستِ او، اى آنکه هر دشوارى بر او حل و آسان است، اى آنکه بر هرچه بخواهد تواناست، اى فرستندۀ بادها، اى پدیدآوردندۀ روشنى بامداد، اى برانگیزندۀ ارواح، اى صاحب جود و بخشش، اى بازگردانندۀ آنچه ازدسترفته، اى زندهکنندۀ مردگان، اى گردآوردندۀ پراکندهها.
یَا رَازِقَ مَنْ یَشَاءُ بِغَیْرِ حِسَابٍ وَ یَا فَاعِلَ مَا یَشَاءُ کَیْفَ یَشَاءُ وَ یَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِکْرَامِ یَا حَیُّ یَا قَیُّومُ یَا حَیّا حِینَ لا حَیَّ یَا حَیُّ یَا مُحْیِیَ الْمَوْتَى یَا حَیُّ لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ بَدِیعُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ یَا إِلَهِی وَ سَیِّدِی صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ ارْحَمْ مُحَمَّدا وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ بَارِکْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیْتَ وَ بَارَکْتَ وَ رَحِمْتَ [تَرَحَّمْتَ]عَلَى إِبْرَاهِیمَ وَ آلِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّکَ حَمِیدٌ مَجِیدٌ وَ ارْحَمْ ذُلِّی وَ فَاقَتِی وَ فَقْرِی وَ انْفِرَادِی وَ وَحْدَتِی وَ خُضُوعِی بَیْنَ یَدَیْکَ وَ اعْتِمَادِی عَلَیْکَ وَ تَضَرُّعِی إِلَیْکَ.
اى روزیبخش بىحساب به هرکه خواهى، اى انجامدهندۀ آنچه خواهى هرگونه که خواهى، اى صاحب بزرگى و بزرگوارى، اى زنده و بهخودپاینده، اى زنده آنگاه که نباشد زندهای،ای زندهکنندۀ مردگان، اى زندهاى که معبودى جز تو نیست، پدیدآورندۀ آسمانها و زمین، اى خداى من و آقاى من. بر محمد و خاندان محمد درود فرست و بر محمد و خاندان محمد رحمت فرست و بر محمد و خاندان محمد برکت فرست؛ آنچنانکه درود و برکت و رحمت خویش را بر ابراهیم و خاندان ابراهیم فرستادى. بهیقین که ستوده و بزرگوارى و رحمت آر بر خوارى و ندارى و تهیدستى من و بر تک بودن و تنهایى و فروتنى من در برابرت و بر اعتمادم بر تو و زارىام به درگاهت.
أَدْعُوکَ دُعَاءَ الْخَاضِعِ الذَّلِیلِ الْخَاشِعِ الْخَائِفِ الْمُشْفِقِ الْبَائِسِ الْمَهِینِ الْحَقِیرِ الْجَائِعِ الْفَقِیرِ الْعَائِذِ الْمُسْتَجِیرِ الْمُقِرِّ بِذَنْبِهِ الْمُسْتَغْفِرِ مِنْهُ الْمُسْتَکِینِ لِرَبِّهِ دُعَاءَ مَنْ أَسْلَمَتْهُ ثِقَتُهُ [نَفْسُهُ]وَ رَفَضَتْهُ أَحِبَّتُهُ وَ عَظُمَتْ فَجِیعَتُهُ دُعَاءَ حَرِقٍ حَزِینٍ ضَعِیفٍ مَهِینٍ بَائِسٍ مُسْتَکِینٍ بِکَ مُسْتَجِیرٍ اللَّهُمَّ وَ أَسْأَلُکَ بِأَنَّکَ مَلِیکٌ وَ أَنَّکَ مَا تَشَاءُ مِنْ أَمْرٍ یَکُونُ وَ أَنَّکَ عَلَى مَا تَشَاءُ قَدِیرٌ وَ أَسْأَلُکَ بِحُرْمَهِ هَذَا الشَّهْرِ الْحَرَامِ وَ الْبَیْتِ الْحَرَامِ وَ الْبَلَدِ الْحَرَامِ وَ الرُّکْنِ وَ الْمَقَامِ وَ الْمَشَاعِرِ الْعِظَامِ وَ بِحَقِّ نَبِیِّکَ مُحَمَّدٍ عَلَیْهِ وَ آلِهِ السَّلامُ یَا مَنْ وَهَبَ لِآدَمَ شَیْثا.
تو را میخوانم، خواندن آن فروتنِ خوارِ خاشعِ ترسانِ بیمناکِ بینواى پستِ ناچیزِ گرسنۀ نادارِ پناهندۀ پناهجوى، معترف به گناه، آمرزشخواه از گناه، درمانده به درگاه پروردگارش. میخوانمت خواندن آنکه معتمدانش او را واگذاشتهاند و دوستانش او را ترک گفتهاند و درد جانکاهش بزرگ شده. میخوانمت خواندن آن دلسوختۀ غمگینِ ناتوانِ بیمقدارِ بینواى درماندۀ پناهجو. خدایا! از تو درخواست میکنم به حق اینکه فرمانروایى و آنچه بخواهى میشود و بر آنچه بخواهى توانایى و از تو درخواست مىکنم به احترام این ماه محترم و خانۀ محترم و شهر محترم و رکن و مقام و مشاعر بزرگ و به حق پیامبرت، محمد که بر او و خاندانش سلام، اى آنکه به آدم شیث را بخشید
وَ لِإِبْرَاهِیمَ إِسْمَاعِیلَ وَ إِسْحَاقَ وَ یَا مَنْ رَدَّ یُوسُفَ عَلَى یَعْقُوبَ وَ یَا مَنْ کَشَفَ بَعْدَ الْبَلاءِ ضُرَّ أَیُّوبَ یَا رَادَّ مُوسَى عَلَى أُمِّهِ وَ زَائِدَ الْخِضْرِ فِی عِلْمِهِ وَ یَا مَنْ وَهَبَ لِدَاوُدَ سُلَیْمَانَ وَ لِزَکَرِیَّا یَحْیَى وَ لِمَرْیَمَ عِیسَى یَا حَافِظَ بِنْتِ شُعَیْبٍ وَ یَا کَافِلَ وَلَدِ أُمِّ مُوسَى [عَنْ وَالِدَتِهِ]أَسْأَلُکَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَغْفِرَ لِی ذُنُوبِی کُلَّهَا وَ تُجِیرَنِی مِنْ عَذَابِکَ وَ تُوجِبَ لِی رِضْوَانَکَ وَ أَمَانَکَ وَ إِحْسَانَکَ وَ غُفْرَانَکَ وَ جِنَانَکَ وَ أَسْأَلُکَ أَنْ تَفُکَّ عَنِّی کُلَّ حَلْقَهٍ بَیْنِی وَ بَیْنَ مَنْ یُؤْذِینِی.
و به ابراهیم اسماعیل و اسحاق را و اى آنکه یوسف را به یعقوب بازگرداند وای آنکه بدحالى ایوب را پس از آزمون برطرف ساخت، اى بازگردانندۀ موسى به مادرش و فزونىبخش دانش خضر، اى آنکه سلیمان را به داوود بخشید و یحیى را به زکریا و عیسى را به مریم، اى نگهدار دختر شعیب، اى سرپرست فرزند مادر موسى، از تو میخواهم بر محمد و خاندان محمد درود فرستى و همۀ گناهان مرا بیامرزى و از عذابت پناهم دهى و مرا مستوجب خشنودى و ایمنى و احسان و آمرزش و بهشت خویش قرار دهى و از تو درخواست میکنم هر حلقهاى که میان من و آزاردهندۀ من است.
وَ تَفْتَحَ لِی کُلَّ بَابٍ وَ تُلَیِّنَ لِی کُلَّ صَعْبٍ وَ تُسَهِّلَ لِی کُلَّ عَسِیرٍ وَ تُخْرِسَ عَنِّی کُلَّ نَاطِقٍ بِشَرٍّ وَ تَکُفَّ عَنِّی کُلَّ بَاغٍ وَ تَکْبِتَ [عَنِّی]کُلَّ عَدُوٍّ لِی وَ حَاسِدٍ وَ تَمْنَعَ مِنِّی کُلَّ ظَالِمٍ وَ تَکْفِیَنِی کُلَّ عَائِقٍ یَحُولُ بَیْنِی وَ بَیْنَ حَاجَتِی وَ یُحَاوِلُ أَنْ یُفَرِّقَ بَیْنِی وَ بَیْنَ طَاعَتِکَ وَ یُثَبِّطَنِی عَنْ عِبَادَتِکَ یَا مَنْ أَلْجَمَ الْجِنَّ الْمُتَمَرِّدِینَ وَ قَهَرَ عُتَاهَ الشَّیَاطِینِ وَ أَذَلَّ رِقَابَ الْمُتَجَبِّرِینَ وَ رَدَّ کَیْدَ الْمُتَسَلِّطِینَ عَنِ الْمُسْتَضْعَفِینَ أَسْأَلُکَ بِقُدْرَتِکَ عَلَى مَا تَشَاءُ وَ تَسْهِیلِکَ لِمَا تَشَاءُ کَیْفَ تَشَاءُ أَنْ تَجْعَلَ قَضَاءَ حَاجَتِی فِیمَا تَشَاءُ.
باز کنى و هر سختى را برایم آسان کنی و هر مشکلى را برایم هموار کنى و زبان هر بدگو از من را ناگویا سازى و هر متجاوزى را از من بازدارى و هر دشمن و حسود بر من را نابود کنی و هر ستمگرى را از من بازدارى و مرا از هر مانعى که بین من و حاجتم حایل مىشود و مىخواهد بین من و طاعتت جدایى اندازد و از عبادتت بازدارد کفایت فرمایى،ای آنکه پریان سرکش را مهار کردی و شیاطین متکبر را مقهور ساختى و گردن گردنکشان را به خاک ذلت افکندى و بداندیشی چیرهجویان را از مستضعفان بازگرداندى، از تو میخواهم با قدرتت بر هرچه میخواهى و آسان نمودنت هرچه را بخواهى به هرگونه که بخواهى اینکه برآوردن حاجتم را در زمرۀ آنچه میخواهى قرار دهى.
سپس بر زمین سجده کن و دو طرف رخسار خود را بر خاک بگذار و بگو:
اللَّهُمَّ لَکَ سَجَدْتُ وَ بِکَ آمَنْتُ فَارْحَمْ ذُلِّی وَ فَاقَتِی وَ اجْتِهَادِی وَ تَضَرُّعِی وَ مَسْکَنَتِی وَ فَقْرِی إِلَیْکَ یَا رَبِّ.
خدایا! براى تو سجده کردم و به تو ایمان آوردم، پس رحمت آور بر خوارىام و تنگدستیام و کوششم و زاریام و درماندگىام و نیازم بهسویت، اى پروردگار من؛ و بکوش که دیدههایت اشکریزان باشد، هرچند به اندازۀ سر سوزن که این خود نشانۀ برآورده شدن دعاست.ام داوود کیست؟ام داوود، فاطمه (حبیبه)، دختر عبدالله بن ابراهیم بن الحسین، دایه و مادر رضاعی امامصادق (علیهالسلام) است که آن حضرت را با شیر داوود شیر داده بود. ایشان به «ام خالد بربریه» شهرت داشت و جدۀ صالحۀ سید بن طاووس است. داوود، فرزند حسن و نوۀ امامحسنمجتبی (علیهالسلام) و برادر رضاعی امامصادق (علیهالسلام) است.
داستان اعمالام داوود
منصور دوانیقی جمعی از آل ابیطالب از جمله داوود و عبدالله بن الحسن را زندانی کرد. منصور دو فرزند عبدالله (محمد و ابراهیم) که در مدینه خروج کرده بودند، به شهادت رسانید و داوود را زندانی کرد.ام داوود میگوید که من از داوود خبری نداشتم و او در عراق زندانی بود. پیوسته به درگاه الهی تضرع میکردم و از برادران ایمانی میخواستم که برای برآورده شدن حاجتم، دعا کنند؛ ولی با وجود اصرار در دعا، از اجابت آن خبری نبود. گاه خبر به من میرسید که داوود را کشتهاند و گاه میگفتند که او را با پسرعموهایش، در زیر عمارت، زنده گذاشتهاند. روزبهروز، مصیبت من زیادتر و اندوهم بیشتر میشد تاجاییکه از غم او گداختم و پیر شدم و از ملاقاتش ناامید گردیدم.
روزی برای عیادت امامصادق (علیهالسلام) که مریض بود، به محضرشان شرفیاب شدم. از احوالش پرسیدم و برای او دعا کردم. آن حضرت به من فرمود: «ایام داوود! داوود چه میکند؟»، چون نام داوود را شنیدم، گریستم و عرض کردم: «ای آقای من! مدت مدیدی است که از او خبری ندارم و او در عراق زندانی است و من از ملاقات او قطع امید کردهام. از شما التماس دعا دارم. او برادر رضاعی شماست.»
حضرت فرمودند: «چرا از دعای استفتاح غافلی؟ دعای استفتاح دعایی است که با آن درهای آسمان باز میشود و دعای خوانندۀ آن در همان ساعت به اجابت میرسد و برای کسی که آن را بخواند، پاداشی جز بهشت نیست. آنچه را گفتم، حفظ کن و مواظب باش (به غیر اهلش تعلیم نده) که مبادا در امر باطلی به کار برده شود؛ چون در این دعا، اسم اعظم خدا است که اگر خدا به آن اسم خوانده شود، دعایش به اجابت میرسد. اگر از او بهوسیلۀ این اسم چیزی درخواست شود، عطا میشود (هرچند رسیدن به آن سخت باشد) و اگر جنّ و انس دشمنان تو باشند، خداوند شرّ آنها را از تو دور میکند و آنها در برابر (تو) تسلیم میشوند.»ام داوود عرض کرد: «ای فرزند راستگویان، چگونه باید این دعا را خواند؟»ام داوود میگوید که بعد از آنکه این دعا را همانطور که امام فرموده بود، خواندم، شب در عالم رویا پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) و ملائکه و انبیا (علیهمالسلام) را دیدم؛ درحالیکه آن حضرت میفرماید: «ایام داوود! بر تو و دوستانت بشارت باد، حاجتت برآورده میشود و خداوند فرزندت را حفظ میکند و او را به تو باز خواهد گرداند.» از خواب بیدار شدم. مقدار زمانی که یک مَرکب سریعالسیر فاصلۀ بین عراق تا مدینه را طی کند، طول کشید که ناگهان دیدم داوود وارد شد. از حالش پرسیدم.
او جواب داد: «من در زندان بسیار تنگی محبوس بودم و غلوزنجیر بر بدنم سنگینی میکرد. این حال تا نیمۀ رجب ادامه داشت. شب خوابیدم و گویا زمین برایم تنگ شده بود؛ اما شما را دیدم که بر سجادۀ نماز نشستهای و مردانی که سرهایشان در آسمان و پاهایشان در زمین است، اطراف تو به تسبیح خداوند مشغول هستند. یکی از آنان خوشرو و خوشبو و دارای لباس پاک و نظیفی بود که من گمان کردم، جدّم رسولالله (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) است.
ایشان به من اشاره کرد و فرمود: ʼای فرزند زن صالح! بشارت باد بر تو، خداوند دعای مادرت را در حق تو مستجاب کرد. ʻ من از خواب بیدار شدم و دیدم که فرستادۀ منصور در زندان ایستاده است. او مرا از زندان آزاد کرد و نزد منصور برد. منصور دستور داد غلوزنجیر را از بدنم جدا کنند و به من نیکی کرد. همچنین دستور داد تا دههزار درهم به من بدهند. سپس مرا بر مرکب راهواری سوار کردند و من بهسرعت خود را به مدینه رساندم.»ام داوود میگوید که من داوود را خدمت امامصادق (علیهالسلام) بردم. حضرت فرمود: «سبب خلاص تو آن بود که منصور، امیرالمؤمنین (علیهالسلام) را در خواب دید که به او فرمود: ʼفرزند مرا رها کن و اگر نکنی، تو را در این آتش میاندازم. ʻ، چون نظر کرد، دریای آتشی در زیر پای خود دید. پس از آنکه از خواب بیدار شد، از کردۀ خود پشیمان گردید و تو را رها کرد.»
انتشار :
پسندها:
0
ارسال نظر
هشتگهای داغ
آخرین اخبار
پربازدیدترین اخبار