موفقيت نفتکشها و دست خالي آمريکا
آرمان ملی - دو نفتکش از مجموع پنج نفتکش ايراني پس از طي مسافتي طولاني در شرايطي موفق شدند سفر خود را به اتمام برسانند که پيشتر آمريکا تهديد کرده بود «تمامي راهها براي متوقف کردن اين کشتيها را بررسي خواهد کرد». کاخ سفيد علاوه بر اين تهديد لفظي اقدام به برگزاري دو رزمايش ديگر (يکي در آبهاي کارائيب و ديگري در خليج فارس) کرد تا بدين وسيله ايران را از هدف خود يعني صادرات سوخت به ونزوئلا منصرف کند. بهرغم اين تهديدها جمهوري اسلامي ايران توانست اين مأموريت را به انجام برساند و در شرايطي که بسياري از کشورهاي قدرتمند جهان از شکستن تحريمهاي آمريکا هراس دارند، به ونزوئلا سوخت صادر کند. بسياري از کشورهاي جهان هم شايد در ظاهر مطيع سياستهاي آمريکا باشند اما در باطن اعتقاد دارند در مناقشه کنوني ميان ايران و آمريکا، آنکه بر سر عهد خود نمانده کاخ سفيد بوده و تجارت با همه کشورها حق مشروع ايران است؛ چرا که از منظر حقوق بينالملل تنها نهاد ذيصلاح براي ممنوع کردن تجارت آزاد عليه يک کشور شوراي امنيت سازمان ملل متحد است و بر اساس قطعنامههاي موجود سازمان ملل ممنوعيتي در اين زمينه متوجه ايران نيست. به ياد داشته باشيم اينکه ايران امروز ميتواند اقدام به صادرات سوخت کرده و نفتکشهاي ايراني ميتوانند با پرچمهايي برافراشته مسافت خليج فارس تا درياي کارائيب را طي کنند، از ثمرات قطعنامه 2231 بوده است؛ زيرا ايران در اين قطعنامه توانسته شوراي امنيت سازمان ملل متحد را قانع کند تا تمامي قطعنامههاي پيشين عليه ايران لغو شود و جمهوري اسلامي آزادانه بتواند به تجارت مشروع بپردازد. در گذشته و بر اساس قطعنامه 1929 سازمان ملل تحريمهايي را عليه ايران اعمال کرده بود که بر اساس اين تحريمها، جمهوري اسلامي از صادرات نفت و فرآوردههاي نفتي منع ميشد و نميتوانست با پرچم خود و به طور قانوني به کشوري ديگر نفت يا فرآوردههاي نفتي صادر کند. زماني که تحريم سازمان ملل - نه تحريم يکجانبه آمريکا- عليه کشوري اعمال ميشود، ديگر کشورهاي عضو اين سازمان مسئوليت و مأموريت دارند که با استفاده از امکانات موجود خود، شرايط اجراي تحريمها را فراهم کنند. در چنين شرايطي نخست اينکه آنها اجازه عبور و مرور به کشتيهاي ايراني را در آبهاي سرزميني خود نميدادند و دوم اينکه در آبهاي آزاد ميتوانستند عليه کشتيهاي ايراني اقدام کنند. اگر امروز قطعنامه 2231 به عنوان قطعنامه ضامن برجام وجود نداشت و قطعنامههاي گذشته به تبع آن، لغو نشده بود، آمريکا ميتوانست به طور قانوني و با استناد به قطعنامههاي سازمان ملل نفتکشهاي ايراني را توقيف کرده و در صورت پاسخ متقابل ايران، اجماعي عليه کشورمان در شوراي امنيت به وجود بياورد، اما آنها امروز چنين قدرتي ندارند و اين نشاندهنده پيروزي حقوقي جمهوري اسلامي ايران بر آمريکا در ماجراي توافق هستهاي است.
