فشار به اروپا با زبان دیپلماتیک

آرمان - بسیار پیش از این انتظار می‌رفت که با خروج ایالات متحده آمریکا از برجام، ایران نیز به اقدام متقابل دست بزند و به سمت تصمیمات دیگر برود، اما ایران از زمان انعقاد و اجرای برجام وظایف و تعهدات خود را به نحو احسن انجام داد که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز بارها بر این مساله صحه گذاشته است. از همان زمان که آمریکایی‌ها بدون هیچ‌گونه دلیل موجه و به‌طور یکجانبه از برجام خارج شدند و به تمام توافقات، تعهدات و قطعنامه2231 شورای امنیت سازمان ملل پشت‌پا زدند تاکنون نیز ایران به تعهدات خود پایبند بوده، اما آنچه موجب شده ایران اکنون نسبت به تعهدات داوطلبانه خود نسبت به برجام تجدید نظر کرده و فعالیت خود در برخی بندهای توافق را متوقف کند، عدم انجام تعهدات و وظایف اروپایی‌ها در قبال ایران بوده است. البته این رویکرد ایران را نمی‌توان به منزله خروج از برجام دانست. متاسفانه هنوز برخی پی به مانورهای کلامی و تاثیر آن در جامعه و نظام بین‌الملل نبرده‌اند. به این معنی که همین عبارت «خروج از برجام» می‌تواند برای کشورمان نوعی تهدید ایجاد کند. لذا مسئولان و تصمیم‌گیران باید در چگونگی سخن گفتن و ابراز برخی سخنان دقت به خرج دهند. اگر می‌خواهیم اروپا را به انجام تعهداتش وادار کنیم باید به صورت دیپلماتیک با آنها سخن گفت و خواسته‌ها را به طور قاطعانه مطرح کرد، چرا که با زبان تهدید و مانور نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد. در خصوص مهلت 60روزه‌ ایران به اروپایی‌ها برای انجام تعهدات نیز بهتر بود اینگونه بیان می‌شد که یا طی 60روز آینده اروپا به تعهدات خود جامه عمل خواهد پوشاند یا اینکه ایران به غنی‌سازی 20درصد اورانیوم خواهد پرداخت. نباید با زبان تهدید صحبت کرد و اینکه از بندهای برجام خارج می‌شویم نوعی تهدید محسوب می‌شود. اگر آن روی سکه را نگاه کنیم ترامپ، بولتون، پمپئو، نتانیاهو و... درصددند که به هر نحوی ایران را مجبور به خروج از برجام کنند؛ حال مسئولان کشورمان نباید با برخی اظهارات این شرایط را برای آنها فراهم و در زمین آنها بازی کنند. امید می‌رود که زبان دیپلماتیک در بین مسئولان گسترش یابد. ایران صادقانه، سالم و اسلامی عمل می‌کند، اما طرف مقابل نه صداقت دارد، نه سلامت؛ پس نباید با آنها با صداقت و سلامت رفتار کرد، چرا که در هر رابطه‌ای باید موازنه برقرار باشد. از طرف دیگر اینکه چرا اروپایی‌ها با وجود پایبندی ایران به تعهداتش به تعهدات خود عمل نمی‌کنند، ناشی از این مساله است که اروپا در بین ایران و آمریکا گرفتار شده است. آنها با برجام و اینستکس در کنار ایران ایستادند و به مقابله با آمریکا پرداختند، اما مقابله نیز حد و حدودی دارد چرا که همه این کشورها در ناتو با یکدیگر متحدند. اروپا نمی‌تواند تمامی ارتباطات خود را با آمریکا نادیده گرفته و فقط به برجام و ایران بیندیشد. آنها بازی را پی می‌گیرند که از طرفی از ایران حمایت کرده و برجام را نگه دارد و از طرف دیگر متحد خود را نیز علیه اروپا تحریک نکنند. لذا اینکه گفته می‌شود اروپایی‌ها توانایی ایستادگی در مقابل آمریکا را ندارند چندان هم سخن دقیقی نیست. چرا که آنها توانایی بزرگی برای موازنه در سیاست خارجی خود دارند. اروپایی‌ها در سیاست خارجی خود به دنبال منافع ملی هستند و خیلی وقت است که خطوط منافع ملی خود را نیز اعلام کرده‌اند. منافع ملی اروپایی‌ها حکم می‌کند که در روابط خود میان آمریکا و ایران توازن برقرار کنند.