آرمان - ایران باید در مقابل تحریمهای آمریکا حساب شده عمل کند، زیرا ممکن است شاهد تصمیمات خشنتری از سوی طرف مقابل باشیم. اکنون مشکل ایالات متحده این است که تحریمهای گذشته، تحریمهای بینالمللی بود که به موجب 6قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد، در زمان محمود احمدینژاد علیه ایران به اجرا درآمد. یک قدم بالاتر از آن تحریمها مداخله نظامی توسط سازمان ملل بود که خوشبختانه کار به آنجا نکشید و نهایتا به مذاکرات برجام منتهی شد و خطر حمله نظامی رفع شد. اما مسأله اخیرکه دونالد ترامپ تعهد داد تا دوباره ایران را تحریم کند، بحث همکاری آمریکا با رژیم صهیونیستی است. درواقع تحریمهای گذشته در حمایت از این رژیم صورت گرفت، زیرا ادعا میکردند که جمهوری اسلامی ایران قصد از بین بردن این رژیم را دارد. از سویی هم تحرکات سیاسی و تبلیغی سران رژیم صهیونیستی و ناشیگریهای سیاسی احمدینژاد و شعارها و سخنان تند و تیز وی، باعث شد حتی متحدان ایران یعنی روسیه و چین هم در قطعنامههای صادره شورای امنیت علیه ایران، با آمریکا همراهی کردند و همه اینها باعث شد تحریمها علیه ایران بینالمللی شود و نه صرفا یکجانبه و از سوی واشنگتن. اکنون نیز ترامپ با جوسازیها، تبلیغات و لابی رژیم صهیونیستی و متحدان عرب کاخ سفید در منطقه؛ بهخصوص عربستان که بنا به دلایلی از موجودیت رژیم صهیونیستی دفاع میکنند و با بهانهجوییهای اعراب که خود را حامی جدید رژیم اشغالگر قدس میدانند، همه و همه سبب شده تا ترامپ به تحریمهای جدید روی بیاورد. البته به لحاظ قانونی این تحریمها برای کشورهای دیگر الزامآور نیست، زیرا قدرت بینالمللی تعهدآوری کشورها را مجاب به حمایت و یا اطاعت از آمریکا نمیکند، اما متأسفانه این کشور به دلیل داشتن قدرت نظامی، اقتصادی و سیاسی در جهان خود به تنهایی کشورها و یا حداقل شرکتها، بانکها، بیمهها، کشتیها و غیره را مجبور میکند تا از اراده او تبعیت کنند که آمریکا در این زمینه تاکنون به این شیوه عمل کرده است. شاهدیم که بخشی از صادرات نفت ایران کاهش یافته، شرکتهای کشتیرانی ایران دچار مشکل شدهاند و از بیمه آنها خودداری میشود، بانک کونلون چین که تنها مجرای مبادلهای کالا و محل صادرات نفت ایران به چین بود، اکنون با ایران همکاری نمیکند و خرید کالا از طریق بازرگانان ایرانی را متوقف کرده است. جنبههای تبلیغی را نباید نادیده گرفت. طرف مقابل با سخنان و مواضعی که اتخاذ میکند قصد تضعیف دیگری و یا تقویت روحیه خود را دارد. البته بهتر است به رفع مشکل و دفع تهدیدات پرداخته شود. به هر حال این تحریمها روی اقتصاد ایران اثر داشته است. برای مثال قیمت دلار در ایران تا 18000تومان نیز افزایش یافت، این تاثیرات را شاهد بودیم. اما عملا شعارها و اعمال و واقعیات امر دیگری است. بنابراین با حرف نزدن و حل نشدن مشکلات با گفتوگو، کاری پیش نمیرود. ایران یک بار در زمان دکتر مصدق با انگلستان قطع رابطه کرد؛ بدون اینکه مسائل بین دو طرف حل شود یا بر سر آن مذاکره و گفتوگویی انجام بگیرد که نتیجه آن برای مردم ایران بسیار تلخ و ناگوار بود. امروز رئیسجمهور ایران بیان داشت که شما به تعهدات خود عمل کنید آنگاه صحبت خواهیم کرد، ما برای حرف زدن مشکل نداریم. در مورد برجام حق با ایران است و ترامپ ناشیگری کرد که از آن خارج شد. البته آمریکا از 6ماه قبل از آن برجام را اجرا نمیکرد. مسأله اساسی این است که برای تامین منافع ملی لازم است با کشورهای دوست با مسالمت و همگرایی عمل کنیم.