تغییرات مثبت «خسرو یار» در فوتبال بانوان

حضور در ایران

وی خرداد ماه سالجاری در پاسخ به این سوال که در شرایطی که می‌توانستید عضو تیم فوتبال بانوان آمریکا باشید،چرا به ایران آمدید و هدایت تیم دختران این کشور را برعهده گرفتید؟ گفت: من متولد آمریکا هستم. تا 17 سالگی در این کشور زندگی کردم و برای تیم‌ملی زیر 17 سال این کشور نیز انتخاب شدم. سال 2005 برای اولین بار به ایران آمدم و از ایران خیلی خوشم آمد. از اینکه در این کشور حضور داشتم خیلی خوشحال بودم. از زندگی در ایران لذت می‌برم. ایران را دوست دارم. می‌توانستم برگردم و حداقل جزو تیم دانشگاهی‌ام باشم اما ماندم و تصمیم گرفتم که با تیم‌های فوتبال دختران ایران کار کنم.شاید ریسک کردم اما این ریسک را پذیرفتم و برای موفقیت فوتبال بانوان ایران هر تلاشی از دستم بربیاید انجام می‌دهم.

برترین

خرداد ماه سالجاری سایت فوتبال زنان آمریکا برای اولین بار با قرار دادن یک نظرسنجی روی سایت خود اقدام به انتخاب برترین مربیان بین‌المللی فوتبال زنان کرد که در کشور خود عملکرد موفقیت‌آمیزی داشتند. در لیست ابتدایی مربیان زیادی از کشورهای مخلتف قرار داشتند؛ اما در نهایت ۳ مربی برای قرار گرفتن در نظرسنجی روی سایت فوتبال زنان آمریکا انتخاب شدند. کتایون خسرویار، سرمربی تیم فوتبال جوانان بانوان ایران به‌همراه آنوک برویل سرمربی تیم هیرنوین و لیگا پاتوپا سرمربی یکی از تیم‌های باشگاهی آمریکا به‌عنوان ۳ نامزد نهایی معرفی شدند. در این نظرسنجی کاربران سایت womenssoccerunited باید برترین مربی را از حیث مثمرثمر بودن و الگو بودن انتخاب می‌کردند که در نهایت مربی ایرانی توانست بیشترین رأی را به‌خود اختصاص دهد. کتایون خسرویار با ۵۶ درصد در رده نخست این نظرسنجی قرار گرفت؛ آنوک برویل ۲۷ درصد آرا را کسب کرد و لیگا پاتویا ۱۷ درصد از آرا را به‌خود اختصاص داد.

گزارش گاردین

5 ماه قبل گادرین گزارشی در خصوص این بانوی مربی فوتبال منتشر کرد. در بخشی از این گزارش آمده است: فوتبال سال‌های ‌زیادی است که در ایران مورد توجه است، اما به‌خاطر محدودیت‌هایی که برای بانوان وجود داشت، در میان بانوان عمومیت نداشت و بیشتر بانوان ایرانی به سمت «ورزش تیراندازی» می‌رفتند. در سال‌های ۱۹۹۰ دانشجویانی از دانشگاه الزهرا(س) تیم فوتسال تشکیل دادند و کمی بعد لیگ فوتبال بانوان در ایران تشکیل شد. در سال ۲۰۰۵ اردن، ایران را دعوت کرد که تیم فوتبال بانوان برای مسابقات قهرمانی غرب آسیا بفرستد و به ‌این‌ ترتیب تیم‌‌ملی فوتسال بانوان ایران شکل گرفت. خسرویار در این‌باره می‌گوید: در آن زمان چیزهای زیادی وجود داشت که زنان فوتبالیست ایرانی باید یاد می‌گرفتند؛ مردان نمی‌توانستند با تیم فوتبال بانوان ایران همکاری کنند، اما آنها بودند که می‌توانستند آموزش دهند. ما باید مجوز مخصوص می‌گرفتیم تا تمرین برگزار کنیم. با این حال در تمام این سال‌ها تغییرات خوبی رخ داده است. خسرویار در سال ۲۰۱۳ بازی کردن را کنار گذاشت، او به تیم ایران خدمت کرد و تیم ایران توانست خود را تا ۵۰ تیم برتر رنکینگ فیفا بالا بکشد. خسرویار اولین زن خاورمیانه‌ای است که از سوی فیفا لیسانس دریافت کرده است. او در دو دوره مربی دو تیم نوجوانان ایران بوده است و به‌نظر می‌رسد که همچنان برنامه‌هایی برای ادامه‌‌دادن کار حرفه‌ای خود دارد. خسرویار درباره حضور بانوان در ورزشگاه‌ها نیز، می‌گوید: بسیاری از زنان به‌دلیل وجود طرفداران متعصب از رفتن به ورزشگاه ناامید می‌شوند. این طرفداران بیشتر اوقات در استادیوم حضور دارند، اما خوشبختانه شرایط در حال‌ تغییر کردن است.

گزارش فیفا

سایت فیفا در گزارشی به تاثیر کتایون خسرویار در فوتبال زنان ایران پرداخت. به گزارش فیفا، تغییرات معمولا همه جا در گذر زمان رخ داده است و در زمینه تحول ورزش بانوان در ایران نیز همین طور بوده است. حالا زنی که در آمریکا به‌دنیا آمده و به‌تازگی وارد ۳۰ سالگی شده است، در فوتبال بانوان ایران در صدد ایجاد تغییرات مثبت است. کتایون خسرویار، سرمربی تیم جوانان بانوان ایران به سایت فیفا گفت: آنچه من الان انجام می‌دهم، پنج سال پیش شنیده نمی‌شد. در خانواده ما خوردن، خوابیدن و تمرین کردن یک امر روتین است(باخنده). او اولین زن ایرانی است که گواهینامه مربیگری A فیفا را دارد. او همه چیز از استعدادیابی گرفته تا تمرین و رژیم غذایی را در بین فوتبالیست‌های جوان ایرانی دچار تغییر و تحول کرده است. عملکرد او نوع نگاهی که به ورزش زنان در ایران می‌شود را تغییر داده و برای اولین بار، مردان نیز در پرورش و پیشرفت ورزش زنان دخیل بودند. به همین خاطر است که خسرویار و تیمش از جمله افرادی بودند که برای بازی دوستانه تیم‌ملی ایران در ورزشگاه حاضر شدند. او در خانواده‌ای ورزشی رشد یافته است. پدر او شناگر و ورزشکار سه گانه بوده است. کتایون خسرویار که ورزش را در کنار تحصیلات پیش می‌برد در رویای تیم زنان آمریکا بود ولی سفر او به ایران همه چیز را تغییر داد. او عاشق خونگرمی، مهمان‌نوازی و فرهنگ ایرانی شد. در حالی که فوتسال تنها راه پیش‌روی او برای تمرین بود ولی او دوست نداشت وارد این حرفه شود و در نهایت از خسرویار درخواست شد تا عضوی از تیم تازه شکل گرفته فوتبال بانوان ایران باشد. او درباره حضور در تیم‌ملی بانوان جوان ایران گفت: قدرت، ظرفیت و فرهنگ این زنان توجه من را به خود جلب کرد. آنها بسیار قوی بودند و من هم دوست داشتم یکی از آنها باشم. با این حال در ۲۴ سالگی او بازی کردن را رها کرد. مربیگری جایی بود که او می‌توانست در آن تاثیر زیادی داشته باشد. در همین رابطه خسرویار گفت: تصمیم گرفتم به آینده تمرکز کنم و انرژی خودم را صرف آن کنم. من باید به‌صورت اتفاقی به شهرهای مختلف می‌رفتم و از مردم سوال می‌کردم آیا مدرسه فوتبالی برای دختران هست که تمرین کنند؟ آنها اغلب پارک‌ها را به من نشان می‌دادند که دختران در کنار برادر و همسرشان ورزش می‌کردند. خانواده من این طور توصیف می‌کنند که من بازیکنان را از پارک‌ها می‌ربایم(باخنده). گام بعدی، آموزش شبکه‌ای مربیان بود تا سطح آنها درباره رژیم غذایی، آمادگی و تمرین و مسائل روز بالا برود. سرمربی تیم جوانان ایران اضافه کرد: آنها کتاب‌های ۵۰ سال پیش را مطالعه می‌کردند. نه اینکه کتاب‌های قدیمی بد باشند ولی مدرن کردن هم ایده خوبی است که باید صورت می‌گرفت. اکنون از طریق یوتیوب و اینستاگرام می‌توان روش‌های نوین و تازه‌ای برای جلسات تمرین ابداع کرد. خسرویار درباره حمایت فدراسیون فوتبال ایران گفت: حمایت فدراسیون فوتبال بسیار خوب بود. دبیرکل که از تمرینات تیم بازدید می‌کرد فکر می‌کرد بازیکنان من پسر هستند که این طور تمرین می‌کنند و تکل می‌زنند. اکنون ما متوجه این تغییرات مثبت و توجه‌ها به ورزش بانوان می‌شویم.