خردمندی اصلاح‌طلبان در برابر ناملایمتی‌ها

آرمان - رئیس جمهور در دو مبارزه انتخاباتی در سال‌های 92 و 96 با استفاده از سرمایه اجتماعی و پایگاه سیاسی اصلاح‌طلبان، توانسته است در صحنه رقابت‌های انتخاباتی در مقابل رقبای مصمم و پرشمار خویش که هر کدام از سوی بخشی از جریان اصولگرا حمایت می‌شدند، پیروز شود. در دوره دوم ریاست‌جمهوری، رقیب حسن روحانی در پی یکدوره‌ای شدن ریاست جمهوری ایشان بود‌ و این امر را به عنوان شاخص و هدف تعیین کرده بودند، دفاع همه جانبه اصلاح‌طلبان در حوزه سیاسی و عملکرد خوب روحانی در دور اول ریاست جمهوری خود به‌ویژه پس از به ثمر رساندن توافقنامه برجام و نیز بازگرداندن عقلانیت و آرامش به عرصه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جامعه باعث شد رأی سال 96 آقای روحانی، حدود 10 درصد افزایش پیدا کند. بنابراین نه تنها خواب رقبای آقای روحانی تعبیر نشد، بلکه این افزایش رأی، اهداف آنها را نقش بر آب کرد. در سال‌های 92 و 96، دو چهره اصلاح‌طلب در کنار سایر ظرفیت‌های حزبی و شخصیت‌های عالی اصلاح‌طلب، در پیروزی روحانی نقش عمده‌ای داشتند. سال 92 گذشت عارفانه آقای عارف و سال 96 حمایت و ایثار آقای جهانگیری. بنابراین اگر آقای روحانی در نشست اخیر خود با اصلاح‌طلبان، این طیف را شریک دولت قلمداد کرد که این سخن اغراق‌آمیز نبوده و نیست. در شرایط فعلی، معادلات سیاست داخلی کشور و تحولاتی که در عرصه بین‌المللی و بدعهدی آمریکا را شاهد هستیم. میزان نارضایتی‌ها افزایش پیدا کرده است و کارآمدی و توانایی دولت در مدیریت حوزه داخلی به ویژه در بخش اقتصادی دچار اشکال جدی است، متاسفانه عدم توجه عملی به پیشنهادها و انتقادهای مشفقانه و کم توجهی به مطالبات پایگاه رأی خود، در کنار تهدیدات خارجی، دولت روحانی را چالش ناکارآمدی و دچار شدن به روزمرگی فرا گرفته است. رقیب آقای روحانی با توجه به مسائل پیش آمده در کوتاه مدت در صدد آن است که با مستمسک قرار دادن نامهربانی‌ها نسبت به اصلاح طلبان و برخی از مواردی همچون عدم وفای به عهد، درصدد ایجاد شکاف بین روحانی و اصلی‌ترین پایگاه سیاسی و اجتماعی ایشان یعنی اصلاح‌طلبان برآیند. بنابراین شخصیت‌هایی مثل آقای جهانگیری با توجه به نقش بی‌بدیلی که در انتخابات 96 داشته است و مجموعه جریان اصلاحات در مواجه با شرایط جدید به‌ویژه در باز تنظیم مناسبات خود با شخص آقای روحانی، در یک دوگانه بسیار پیچیده و حساس، با آثار تاریخی و وضعی روبه‌رو هستند. در بحث کلان، هر نوع موضع‌گیری و رفتاری که به عملیاتی شدن شکاف جدی روحانی در آستانه انتخابات مجلس، انسجام و امنیت و منافع ملی کشور مستلزم این است که نظام از حداکثر کارآمدی برخوردار باشد. در این شرایط لازم و ضروری است که جریان اصلاحات با در اولویت قرار دادن مصالح ملی مراقب باشند درتله طراحی شده ایجاد شکاف بین اصلاح‌طلبان و دولت نیفتند. از سویی تداوم وضع موجود با فرض حمایت قاطع اصلاح طلبان تا پایان دولت که می‌تواند یک هدف و راهبرد استراتژیک باشد، بدون ترمیم روابط بین اصلاح‌طلبان و روحانی، شاید به آسانی میسر نباشد. لذا به آقای جهانگیری پیشنهاد می‌شود که به دلیل نقش مهمی که در سال 96 ایفا کرد، مورد احترام عموم مردم و هواداران روحانی قرار دارد، با انجام تعامل و گفت‌و‌گو و حتی با استعانت از بزرگان جریان اصلاحات، در حوزه عملی، روابط خود با روحانی را در چارچوب گزاره «شریک دانستن اصلاح‌طلبان با دولت» که رئیس‌جمهوری بیان کردند، مرمت و بازسازی کنند و به این رابطه استحکام بخشند و با اتخاذ این سیاست اصولی، از هر نوع اقدام و رفتاری که نشانه جدایی جهانگیری از دولت شود، به جد پرهیز شود. روحانی برآمده از بطن جریان اصلاحات است؛ هرچند هیچ‌گاه وی خود را اصلاح‌طلب نپنداشته است. لذا مصالح ملی، مصلحت دولت و جریان اصلاحات این است که اولا در دام طراحی شده جریان رقیب مبنی بر جدایی روحانی از اصلاح‌طلبان نیفتند و از سویی به وضع موجود نیز راضی نباشند و با گفت‌و‌گوی صریح و روشن و البته غیررسانه‌ای با شخص آقای روحانی و با کمک شخصیت‌های بزرگ اصلاح‌طلبان به نحو مدبرانه‌ای از این فضای نامطلوب ترسیم شده(حداقل در فضای رسانه‌ای) بین معاون اول و رئیس‌جمهوری به نحو هوشمندانه‌ای عبور کرد.