درآمد ریالی مردم در برابر هزینه‎های بر پایه دلار

آرمان - درآمدهای مردم ریالی است، اما هزینه‎هایی که باید بپردازند براساس دلار حساب می‎شود. برای مثال گفته می‎شود که دلار شده 15 هزار تومان، قیمت برخی کالاها مثل یخچال‎ نیز تغییر می‎کند یا مایحتاج زندگی مردم نیز به تبع آن تغییر می‎کند. در حالی که بسیاری از کالاها و خدمات وارداتی نیست که قیمت آنها با نوسان دلار تغییر می‎کند. برای مثال کارگری که حقوق ثابت ریالی می‎گیرد چگونه‎ هزینه‎های خود را با دلار پرداخت کند؟ از سوی دیگر نیز می‎توان اذعان داشت که شبه‌دولتی‎ها و خصولتی‎ها از منابع ریالی استفاده می‎کنند. در حال حاضر شبه‌دولتی‎ها گاز را کمتر از دو سنت می‎خرند در حالی که رقیبان آنها آن را 50 سنت در بازار جهانی می‎خرند. بعد این را صادر می‎کنند و درآمدی که دریافت می‎کنند، به صورت دلار است. با ریال یارانه‎ای هزینه می‎کنند و درآمد آنها به صورت دلار است. مشخص است که این موارد باعث اختلاف طبقاتی در جامعه می‎شود و همچنین چون شبه‌دولتی‎ها دارای قدرت، رسانه‎ و افراد بانفوذ هستند، پیشرفت می‎کنند و روبه‌جلو در جهت منافع خود حرکت می‎کنند. همچنین چون این افراد و گروه‎ها اغلب به بخش‌های قدرتمند و یا افراد بانفوذ متصل هستند به راحتی اهداف و منافع خود را پیش می‎برند. مردم هیچ نقشی ندارند. تلاش کارشناسان و فعالان اقتصادی بر این است که قیمت ارز به قیمت گذشته بازگردد. نقش دلالان نیز در این زمینه اهمیت دارد. بحث سازماندهی دلالان نیز کمی قدیمی شده است. بانک‎ مرکزی و صرافی‎ها باید به بازار ارز سامان دهند و نقش آنها در مواردی بسیار تاثیرگذار است. بحث کارشناسان اقتصادی این است که قیمت ارز باید تثبیت و قیمت مشخصی باشد. دولت باید تقاضا را کنترل کند وقتی که عرضه کافی نمی‎تواند داشته باشد، بدیهی است که باید واردات خودروی لوکس و غیره متوقف شود. فقط در 5 ماه اول امسال، 2میلیارد و 300 میلیون دلار ارز 4200 تومانی عرضه شده است که قطعات خودرو وارد شود، اما قطعات وارد شده را در انبار ذخیره کردند. مردم نمی‎توانند از انبار کردن قطعات خودرو و به طور کلی کالاها جلوگیری کنند بلکه دولت باید ارز را کنترل کرده و بعد بررسی کند که به چه جاهایی رفته است. دولت باید مسیر ورود برخی کالاها را هموار کند، اما عده‎ای به همان ریالی خریدن‎ها ادامه می‎دهند. در چنین شرایطی، شفافیت می‌تواند در بهینه کردن فضا تاثیرگذار باشد و پیوستن به FATF در همین راستا معنا می‌شود. چینی‌ها و اروپایی‎ها تحت فشار آمریکایی‎ها بوده و هستند. آمریکایی‎ها بسیار مایل بودند که ایران به FATF نپیوندد. بنابراین اگر ایران این لوایح را تصویب نمی‎کرد، آمریکایی‎ها به اروپایی‎ها فشار وارد می‎کردند که ایران نمی‎خواهد همکاری کند.