تدبیر بحران اقتصادی کشور
آرمان - کشور و ملت ما، در این روزگار، سختترین و تنگترین شرایط اقتصادی و اجتماعی را تجربه میکند. دولت، امروز از یک ضعف روزافزون اقتصادی، سیاسی و بینشی رنج میبرد. فاصله و شکاف بر حسب ظواهر رو به فزونی است. دورنما و چشمانداز روشنی از سیاستهای موثر اقتصادی-سیاسی وجود ندارد که مردم را به تحقق توسعه اقتصادی امیدوار کند. آیا همیشه باید دستهای ما، مستقیما با آتش تماس بگیرد تا از خطر سوزانندگی آن، آگاه شویم؟ یکی میگوید مقاومت را از یمنیها بیاموزیم. غافل از آنکه در یمن «جگر قافیهها سوخت بر احوال طفلان/ سنگ اگر جای شما بود، دلش میترکید». یکی اوج آثار اسفبار انزوای ونزوئلا بر مردمش، بر اقتصاد آن کشور، را نمیبیند و فریاد میزند همچون حکمرانان آن کشور در برخورد با این کشور و آن کشور باید عمل کنیم. باید از سرنوشت و تجربههای تلخ و شیرین ملل جهان، برای اصلاح و بهبود تصمیمگیری حال و آینده به منظور ارتقای زندگی ایرانیان و جلوگیری از بارشدن هزینههای نامناسب بر دوش هموطنان عزیز استفاده کرد. بیتدبیری که ریشه در برنامهگریزی، علمگریزی، و قانونگریزی دارد، کانون اصلی بحران آفرینی برای اقتصاد ایران و استمرار بیماری توسعه نیافتگی کشور است. توفیق نداشتن در برنامهریزی نیز، همواره کشور را در تنگنای اقتصادی قرار میدهد. اولین موانع توفیق برنامهریزی در ایران، بیتردید، قدرت سیاسی و عملکرد مسئولان بوده و هست. قدرت حاکم، بجد باید سالم، جدی، مردمی، کاربلد و آزاده از تعلقات دنیا بوده و ذهن خود را متحول کند. دومین مانع، بوروکراسی کهن و سنتی کشور است که از معایب بسیار مزمن و کهنهای رنج میبرد. بوروکراسی به شکلی که مدتهاست در دنیا منسوخ شده، هنوز در کشور به گونهای جریان دارد که هر طرحی را گران، پرهزینه و پرریخت و پاش به نتیجه میرساند. در مسیر رسیدن به نقطه بهرهبرداری نیز چنان فسادی شکل میگیرد که نهاد جدید، به کلی از سوددهی و تولید ثروت و انباشت سرمایه باز میماند و به این ترتیب روند رشد و ترقی به سیر عقب ماندگی و اتلاف منابع تبدیل میشود. مانع سوم، روحیه و فرهنگ جاری و عمومی ماست که در میان دولتمردان، مردم و بخش خصوصی فعال و موثر در اقتصاد کشور نفوذ دارد. دولتهای حاکم با اشاعه این فرهنگ از سال 1332 با شدت و حدتی روزافزون به مصرفگرایی و ریخت و پاش دامن زدند و به کلی روحیه صرفهجویی و پسانداز و انباشت سرمایه را نابود کردند. این سه مانع اصلی، عوامل بنیادی عدم موفقیت برنامه و برنامهریزی در کشور ما هستند. با عنایت به اهداف نظام جمهوری اسلامی ایران، در زمینه بسط عدالت اجتماعی و برخورداری عادلانه مردم از رفاه اجتماعی و اقتصادی، افزایش شفافیت اقتصادی و تسهیل راهکارهای مراودات اقتصادی با دنیا و افزایش سرمایهگذاری مولد جهت رهایی کشور از بیماری توسعه نیافتگی و فشارهای معیشتی و اقتصادی و موانع بیبرنامگی و... همه صاحب منصبان باید مسئولانه، اهتمام مجدانه با مشارکت فعال ملت و نخبگان جامعه به عمل آورند.
