مکانی برای اعتراض

آرمان - مصوبه هیات وزیران در اختصاص مکان‌هایی برای اجتماع مردم و بیان مطالبات و یا اعتراضات آنان به سیاست‌های دولت، از جمله اقدامات ضروری در راستای تحقق و اجرای اصل 27 قانون اساسی است. هم در زمان بررسی پیش نویس قانون اساسی در سال 1358 و هم با مطالعه مشروح مذاکرات مجلس خبرگان، نمایندگان این مجلس از جمله یکی از روحانیون حقوقدان اذعان داشتند؛ اجرای اصل 27 قانون اساسی بدون قید و شرط است و حتی نیاز به اخذ مجوز برای تشکیل اجتماعات و راهپیمایی‌های بدون حمل سلاح ندارد. به همین جهت بر خلاف سایر اصول قانون اساسی اجرای آن را موکول به تصویب قانون عادی و یا قید و شرطی نکرده است؛ زیرا حق اعتراض و تشکیل اجتماعات و راهپیمایی‌ها و به طور کلی آزادی بیان در چارچوب اصل 27، بدون ارتکاب جرایمی مانند توهین، افترا و نشر اکاذیب از حقوق مردم است و نمی‌توان حتی با تصویب قانون آن را محدود کرد. در جای جای مذاکرات مجلس خبرگان در خصوص این اصل و سایر اصول آمده است که تأمین آزادی‌های مردم و از جمله آزادی بیان، از وظایف اولیه دولت است. افزون بر این، در اصل 3 قانون اساسی دولت موظف است برای نیل به اهدافی که در این قانون آمده است امکانات لازم را فراهم آورد. در بندهای 9 و 14 اصل سوم بر دو نکته تاکید شده است؛ رفع هر گونه تبعیض و تساوی همه مردم در برابر قانون و ایجاد امنیت قضائی عادلانه باید برای همه تأمین شود. زیرا اصول 19 و 20 قانون اساسی بر دو امر تاکید می‌کند. همه مردم ایران از هر قوم، ‌نژاد و قبیله‌ای اعم از مرد و زن در برابر قانون برابرند و دیگر اینکه همه مردم از حقوق انسانی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی یکسان برخوردار هستند. باید توجه کرد که عدم اجرای اصل 27 قانون اساسی می‌تواند موجب شود که عده‌ای حق اعتراض و آزادی‌ بیان را برای خود دانسته و به میل خود در هر زمان و هر مکانی این حق را اعمال کنند. ضمن اینکه باید توجه داشت که رسانه ملی هم نمی‌تواند به میل خود و با ذائقه و سلیقه شخصی مدیران، امکان طرح نظر و سخن را فقط برای افراد همسو فراهم کند. به طور کلی با اجرایی کردن اصل27 قانون اساسی و فراهم نمودن زمینه اظهار نظر و حتی اعتراض برای مردم زمینه تبعیض برطرف می‌شود. استفاده یکسان از همه امکانات کشور از جمله حضور در رسانه ملی، حقِ تمام مردم وگروه‌ها و نمایندگان آنهاست. آنان حق دارند در رسانه ملی و حتی در روزنامه‌هایی که به معنای عام وابسته به حاکمیت معرفی می‌شوند، نظرات خود را بیان کنند. با فراهم کردن چنین زمینه‌ای برای تمام مردم می‌توان از هتاکی‌ و بی‌حرمتی‌ به مقامات دولتی و سران قوا و حتی مدیران عالی‌ترین مراجع اداری کشور مانند ریاست سازمان انرژی اتمی ایران، از سوی افرادی که هیچ گونه محدودیتی ندارند، جلوگیری کرد. وقتی فقط برای عده‌ای این امکان فراهم آید که هر چه بخواهند بگویند و کسی نتواند جوابگوی آنها باشد، دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود و روزی خواهد رسید که دیگر قوای سه‌گانه هم به اتفاق نمی‌توانند از رفتار آنان جلوگیری کنند، در این صورت خواسته‌های مردم نیز فراموش شده و بین مردم و دولت شکاف عمیق ایجاد می‌شود.