لزوم تعامل بیشتر ایران با اتحادیه اروپا

آرمان - سوم اردیبهشت مقارن با 19 آوریل قرار است وزیر امورخارجه کشورمان در شورای روابط خارجی آمریکا در مورد خاورمیانه و برنامه هسته‌‌ای ایران سخنرانی کند. باید گفت شورای روابط خارجی آمریکا نهاد سیاسی و تصمیم‌گیر دولتی نیست، اما ممکن است پیشنهاداتش بر سیاست خارجی آمریکا تاثیرگذار باشد. به نظر می‌رسد اتحادیه اروپا از ایران خواسته تا نقطه نظرات خود را در این مؤسسه آمریکایی مطرح کند و مشحص نیست که آیا همان نقطه نظرات گذشته طرح خواهد شد یا نگاه دیگری مطرح می‌شود. از این رو ایران در سیاست منطقه‌ای خود باید دست به اقدامات عملی بزند. آقای ظریف از فرصت سخنرانی در شورای روابط خارجی آمریکا به بهترین نحو استفاده کرده نقطه نظرات خود را به عنوان نگاه ایران مطرح کرده و درباره چگونگی مقابله با وضعیت پدید آمده سخن خواهد گفت. این سخنرانی چند روز قبل از سفر امانوئل مکرون رئیس‌جمهور فرانسه و آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان به آمریکا برای صحبت با ترامپ صورت می‌گیرد. بنابراین اروپایی‌ها خواسته‌اند که نقطه نظرات ایران در آنجا مطرح شود. از این جهت این سخنرانی باید با دقت کامل صورت گرفته و در بردارنده نکته‌های مهم و توضیح دهنده سیاست‌های ایران باشد. در آستانه 12 می ‌که تصمیم‌گیری ترامپ برای تمدید یا خروج از برجام انجام خواهد شد، کشورمان در لحظه حساسی قرار دارد و آمریکا فشار‌های زیادی برای رسیدن به اهدافش وارد می‌کند. علاوه بر روشنگری درباره یمن، مساله دیگر سوریه است که تبدیل به گرهی بین‌المللی شده و برخی از تحلیلگران اعتقاد دارند روسیه آن را به عنوان اهداف منطقه‌ای خود دنبال می‌کند و در این وضعیت کار چندانی از دست دیگران برنمی‌آید و مشاهده می‌شود که کنفرانس‌های اخیر هم نتیجه چندانی نداشته است. به نظر می‌رسد آقای ظریف بر همان صحبت‌هایی که رئیس‌جمهور در ترکیه مبنی بر حق تصمیم‌گیری مردم مطرح کردند، تاکید خواهد کرد. اگر چه ممکن است به نظر بیاید که موضوع سوریه از این حرف‌ها گذشته و پیچیدگی‌های بسیار یافته اما در ارتباط با یمن می‌توان روشنگری‌هایی داشت چون همکاری‌های ما دقیقا به مفهوم همکاری مستشاری بوده است. روشن کردن این موضوع می‌تواند به امتیازی مثبت برای ایران تبدیل شود. شبکه بانکی آمریکا به جهت اقتصادی بر ایران فشار زیادی وارد کرده که برای کاهش این فشار باید رایزنی صورت گیرد و برخی از موضوعات مبهم توضیح داده شود. نکته این است که عالم سیاست بین‌الملل، عالم موازنه امتیازات است و اگر قرار است یکی از طرفین انتظاری و خواسته‌ای داشته باشد، باید امتیازی برابر با آن رد و بدل شود. از طرف دیگر در مساله برجام ایران هم باید نسبت به طرف‌های مقابل به اطمینان لازم برسد و مگر می‌توان انتظار داشته که همه ماجرا از سوی طرف دیگر نگریسته شود؟ آنهم در حالی که ایران طرف اصلی ماجراست؟ از چند ماه پیش درباره حفظ چهارچوب توافق سخنان زیادی گفته شده است و در هر صورت نمی‌توان بی‌پشتوانه کافی قولی داد و اینکه گفته می‌شود اگر قولی داده می‌شد، در سیاست‌ها تغییری ایجاد می‌شد، سخن دقیقی نیست. بازار سرمایه‌گذاری ایران همچنان که جذابیت بسیاری برای اروپا دارد، می‌تواند چنان امتیازی باشد که ایران از اروپا انتظار ایستادگی در برابر زیاده‌خواهی‌های آمریکا را داشته باشد تا ایران این دلگرمی را داشته باشد که اروپا می‌توانست در مقابل آمریکا مقاومت بیشتری از خود نشان دهد. به هر صورت باید با دقت تمام قدم برداشت تا در سال جاری با بحران‌های جدید روبه‌رو نشویم و اگر بخواهیم از بحران‌ها گذر کنیم باید بیشتر از گذشته دقت داشته باشیم.