رابطه نقد و امید

آرمان - مهم‌ترین مسأله و دلیل ناامیدی در جامعه به دولت برمی‌گردد، اگر دولت با امکانات و اختیاراتش فضای کشور را به سمتی ببرد که از حجم مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم بکاهد، چه کسی می‌تواند در مردم حس ناامیدی ایجاد کند؟ اما وقتی در مسیر تحولات اقتصادی، گشایشی در معیشت مردم رخ نمی‌دهد؛ شکل‌گیری احساس ناامیدی در آنها طبیعی است. البته همه امیدواریم و از خدا می‌خواهیم روزبه‌روز وضع کشور و جامعه ما بهتر شود. با وجود همه مشکلات، مسئولان نباید پیام ناامیدی به جامعه ارسال کنند. گاهی وقتی منتقدان و مخالفان دولت صحبت می‌کنند، دولت سریعا به تقابل سخت با آنها می‌پردازد. رئیس جمهور و دولت باید سعه صدر داشته باشند و در عرصه اجرایی به سخنان، اظهارات و توصیه‌های همه سلایق گوش دهند تا بهترین راهکار را برای حل مشکلات برگزینند؛ بنابراین وقتی دولت از این زاویه به انتقاد مخالفان خود نگاه کند آن را فرصت می‌بیند. اما الان از یک طرف دولت می‌گوید «فضا برای انتقاد باز است و منتقدان اشکالات را بگویند» اما از طرف دیگر وقتی انتقادها بیان می‌شود، تلقی دولت آن است این‌ها جنبه تخریب و تقابل دارد! بنابراین از برخی واژه‌های نه چندان خوشایند در توصیف منتقدان استفاده می‌شود. در حالی‌که هدف منتقدان تخریب نیست؛ همه جریانات مختلف می‌خواهند تلاش کنند تا دولت راحت‌تر به مشکلات کشور رسیدگی کند. شایسته است دولت از انتقاد استقبال کند. در کشوری که دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد طبیعی است که جریاناتی مخالف دولت انتقاد کنند، این باعث رشد دولت می‌شود. اگر راه نقد و نقدپذیری باز باشد جامعه ناامید نمی‌شود اما وقتی کسی انتقاد کرد، با او برخورد شد؛ بعد از مدتی افراد بی‌انگیزه می‌شوند و سکوت می‌کنند و منفعل می‌شوند. در مقابل دولت نیز وقتی می‌بیند انتقادی نیست از کارآمدی‌اش کاسته و در بسیاری از حوزه‌ها با چالش مواجه خواهد شد که بعد از مدتی متأثر از این فضا، مجریان نیز دچار ناامیدی و یأس در حل مشکلات می‌شوند. بنابراین می‌توان راه نقد و نقادی را باز گذاشت تا بر اثر شنیدن نقدها، راهکار حل مشکلات را دریافت کرد و کشور را به سمت توسعه، پیشرفت و عمران برد.