قدم‌زدن در مسیری جانفرساتر

آرمان - نحیف‌ترین و شاید یكى از ضعیف‌ترین دوره‌هـاى جشنواره فیلم فجر چند روزی است که به پایان رسیده است؛ جشنواره‌اى كه از ابتدا به‌نفع انبوهـى از فیلم‌هـاى سفارشى مصادره شد و آنقدر كوچك مهـندسى شد تا مبادا فیلمى كه از نقطه‌نظر مدیریت سینمایى، چندان در اولویت نیست، به آن راه پیدا كند! در كنار این فیلم‌هـا، چندتایى هـم كار بسیار ضعیف (و گاه، كاملا بى‌ربط مثل یك كارتون) چیده شد تا نتیجه نهـایى، چندان سوال‌برانگیز به‌نظر نیاید و در پایان دل هـمه تولیداتى كه نسبت به آنهـا مهـربان هـستند را با دوتادو تا جایزه‌دادن، به‌دست بیاورند (دوتا سیمرغ فیلمنامه و دوتا سیمرغ كارگردانى و طبق معمول سه‌تا بهـترین فیلم و در حالی كه «هـنر و تجربه» و «اولى»هـا را از جشنواره كنار گذاشته‌اند، اما جایزه‌اش را می‌دهـند...) مدیریت جشنواره ظاهـرا متوجه نشد كه اغلب نقدهـا و بررسى‌هـاى منتشرشده پیرامون فیلم‌هـا، مثبت نبوده‌اند و صداى منتقدانى كه رسما اعلام كردند كه پاره‌اى از فیلم‌هـاى راه‌نیافته به جشنواره را دیده‌اند و اغلب بهـتر از برخى از فیلم‌هـاى پذیرفته‌شده هـستند، را نشنید، زیرا مدیریت سازمان سینمایى كشور اعلام كرد كه از این پس جشنواره را بر هـمین منوال برگزار خواهـد كرد. اگر چنین باشد و قرار بر این باشد كه آنچه در جشنواره ٣6 دیده شد، چراغ راه آینده ما باشد، باید گفت كه جشنواره امسال، هـرچند ضعیف، جشنواره بسیار مهـمى بوده است، زیرا می‌توان آن را یك مبدأ محسوب كرد. شاید از این پس ما قدم در راهـى به مراتب سخت‌تر، سنگلاخ‌تر و جانفرساتر، از راه‌هـاى تاكنون پیموده شده، می‌گذاریم. از صمیم قلب امیدوارم كه من اشتباه كرده باشم.