چرا عضویت در کنوانسیون پالرمو؟

آرمان - در آستانه چهلمین سالگرد، انقلاب اسلامی بنا به دستور مقام معظم رهبری تلاش دارد گام‌های موثری در مسیر همراهی با جامعه جهانی در عین حفظ ارزش‌های ملی انجام دهد. حضور در مجامع بین‌المللی برابر با زیر یوغ بیگانه رفتن نیست. درحال حاضر کشور ما عضو دائم سازمان ملل است. در بیشتر دفاتر زیر مجموعه سازمان ملل عضویت دارد. در واقع ما ناگزیر به عضویت کنوانسیون‌هایی هستیم که به موجودیت و استقلال کشورخدشه وارد نمی‌کنند و هرجا احساس شود این عضویت با منافع ملی ما در تضاد است، باید از عضویت در کنوانسیون‌های یاد شده انصراف دهیم. جمهوری اسلامی در کنوانسیون‌های زیادی از جمله یونیسف، کنوانسیون خشونت علیه زنان، قاچاق انسان و تبعیض نژادی عضو است. هرجا که احساس‌کنیم این عضویت خطری علیه امنیت ملی و استقلال کشور باشد، عضویت در این کنوانسیون‌ها را یا تصویب نمی‌کنیم یا درجهت لغو عضویت اقدام خواهیم کرد. به‌ عنوان نمونه عضویت ما در قرارداد 2030 که احتمال آن می‌رفت مشکلاتی را درکشور ایجاد کند به سرعت لغو شد. در مورد لایحه پالرمو ایران تنها کشوری است که می‌تواند از این قراداد بین‌المللی نهایت استفاده را ببرد، این لایحه که در رابطه با رسیدگی جرائم سازمان یافته فراملی است، می‌تواند بسیاری از مجرمان اقتصادی که به کشور خیانت کرده و با دست درازی به منابع بیت‌المال از کشوری خارج شده‌اند را به کمک پلیس بین‌الملل، دیگر قراداد بین‌المللی که در آن عضویت داریم، به‌کشور بازگرداند، افرادی که توسط برخی تشکیلات سازمان یافته درخواست پناهندگی کرده و برخی از آنها تابعیت کشور ثانی دارند. متاسفانه عده‌ای تصور می‌کنند که تبعیت از تمامی قوانین بین‌الملل خیانت به‌کشور است. در حالی که می‌توانیم با عضویت در قراردادهای بین‌المللی همچون پالرمو به نحو مطلوب و به نفع کشور استفاده کنیم. این طور نیست که هر قرارداد خارجی به نفع دولت‌های متخاصم باشد بلکه باید به دقت بند‌های مربوط قراردادهایی همچون پالرمو خوانده شود و بعد به تحلیل آن بپردازیم. قطع به یقین هیچگاه چه نمایندگان مجلس و چه دولت تکلیف ندارند که، استقلال کشور را مخدوش ساخته و درخلاف جهت منافع ملی حرکت کنند و همچنین طرف مقابل هم هرگز مبادرت به چنین اقدامی نمی‌کند زیرا هیچ کشوری حتی کشورهایی که مردم با حکومت مستقر در آن کشور همراه نیست برای حفظ ظاهر هم که باشد حاضر به امضای قراردادهای استعماری نبوده و استقلال کشور خود را مخدوش نمی‌کنند. ایران که کشوری آزاد و مبتنی بر رای مردم است، از این نظر قطعا و یقینا موضوعی که کمترین خدشه‌ای به استقلال کشور وارد کند، را نخواهد پذیرفت، به‌ویژه که در هیچکدام از بند‌های قرارداد پالرمو نشانی از به خطر افتادن منافع ملی نیست. درنتیجه افرادی که از انعقاد این دست قراردادها اظهار نگرانی می‌کنند باید بدانند که اگر قرار براین است که ما عضوی از مجامع بین‌المللی نباشیم، می‌توانیم تمام قراردادها را فسخ کرده و از قرارداد‌های فعلی نیز خارج شویم، ولی آیا این امر به سود کشورمان است؟ آیا ما خواستار حضور درجوامع بین‌المللی نبوده و سخنی برای گفتن در دنیا نداریم؟ بنابراین افرادی که واقف به قوانین بین‌الملل بوده و درک درستی از موضوع استقلال دارند می‌دانند کشور ما نه تنها ضرری از عضویت در این معاهدات نکرده است بلکه عواید زیادی نیز از این دست قرارداد‌ها خواهد برد و هر زمان که احساس شود اینگونه معاهدات خطری برای منافع ملی ایجاد کرده‌اند، می‌توانیم به صورت یکجانبه از این معاهدات خارج شویم.