جلوگیری از تکرار فاجعه لازم است

آرمان - همان‌طور که بیانیه تشکر مجمع نمایندگان استان کرمانشاه از مقام معظم رهبری در مجلس قرائت شد، من نیز از ایشان تشکر می‌کنم. ایشان از نخستین ساعت وقوع زلزله با پیام خود، روسای سه قوه را جمع کردند، ضمن اینکه خودشان نیز در این شرایط سخت در محل حضور پیدا کردند. آنچه در پیام و رفتار ایشان برای ما کرمانشاهی‌ها ارزش دارد، این است که در همه پیام‌هایشان دلیری و رشادت کرمانشاهی‌ها در زمان جنگ تحمیلی را یادآور می‌شوند. صدام نخستین حملات خود را به این خطه انجام داد و تقریبا هر خانواده کرمانشاهی حداقل یک رزمنده داشت و ایستادگی کرد. معتقدم مردم استان کرمانشاه در مقابل، هیچ‌وقت به‌ این اندازه به ‌این نتیجه نرسیده بودند که هرچه سینه سپر کردند و برای دفاع از میهنشان جلو گلوله گذاشتند، ارزشش را داشت، چون ملت ایران انصافا این‌بار حماسه آفریدند و کرمانشاه را تنها نگذاشتند. مقام معظم رهبری پیوند‌دهنده‌ این دو تاریخ هستند. پیام، گفتار، رفتار و حضورشان پیوند‌دهنده رفتار کرمانشاهی‌ها از زمان دفاع بود تا الان که گرفتار زلزله شده‌اند و ملت ایران به دفاع از کرمانشاه برخاست. حضور معظم‌له واقعا روحیه‌بخش بود. این موضوع نافی زحماتی نیست که علاوه بر ملت شریف ایران، تمام مسئولان اعم از رئیس‌جمهور و رئیس مجلس نیز متقبل شدند و حضور پیدا کردند و بعضا به انتقادات تندی هم گوش سپردند که به‌صورت موردی صورت گرفت. امیدوار هستیم که در زمان بررسی تبصره‌های بودجه، یک ردیف اختصاصی برای بازسازی مناطق زلزله‌زده استان کرمانشاه اختصاص یابد. ضمن اینکه بارها از نقاط ضعف انتقاد کرده‌ام، اما در عین حال به‌ این جمله نیز اشاره می‌کنم که ما ایرانی‌ها بعضا نقاط ضعف خودمان را بزرگ می‌کنیم ولی به‌راحتی از کنار نقاط قوتمان می‌گذریم. به هر حال نقاط ضعفی وجود داشت و برخی انتقادها هم وارد است که باید در زمان خودش بررسی شود، اما شوری را که ملت ایران نشان داد و مسئولان نظامی و غیرنظامی که جان بر کف ایستادند، نباید فراموش کنیم که در تاریخ سوانح طبیعی در دنیا بی‌سابقه است. خدمت جوانی در ازگله بودم که شانزده‌ نفر از اعضای خانواده‌اش را از دست داده بود، ولی به‌رغم اینکه‌ این مصیبت شوک عظیمی برایش بوده، اما همین که کمک‌های مردمی را می‌دید، به ‌ایرانی‌بودن خود افتخار می‌کرد و گاهی در اوج غمناکی، برای این‌همه برادری اشک شوق می‌ریخت. اینها واقعیاتی است که باید برجسته و بدان توجه کنیم، اما کشوری که سانحه‌خیز و به‌خصوص زلزله‌خیز است، نمی‌تواند مدیریت بحرانی داشته باشد که غافلگیر شود. همه با جان و دل تلاش می‌کنند، اما گاهی اوقات مشکلاتی به‌وجود می‌آید. نباید سرنوشت ملت شریفی که چنین معصومانه خدمت می‌کند، به‌دست کسانی بیفتد که ذره‌ای از اخلاق برخوردار نیستند. مثال بیمارستان اسلام‌آبادغرب، دالاهو و سرپل ذهاب است که واقعا اگر خیانت نمی‌شد، الان آمار کشته‌ها خیلی کمتر از این بود. اردیبهشت‌ماه زمانی که بیمارستان اسلام‌آبادغرب افتتاح شد، اعلام کردند در مقابل 8 ریشتر زلزله مقاوم است! درحالی که شدت زلزله اسلام‌آبادغرب کمتر بود، اما بیمارستان از حیز انتفاع ساقط شد و پرسنل خدوم بیمارستان نتوانستند مجروحان را جراحی کنند. به‌گفته پزشک جراح این بیمارستان چنانچه ‌این بیمارستان ریزش نمی‌کرد، تا صبح وقوع زلزله حداقل یک‌صد نفر را جراحی می‌کردند، ولی مجبور شدند حتی بیماران خودشان را علاوه بر زلزله‌زدگان در این هوای سرد روی تخت در حیاط بیمارستان نگه دارند و بقیه را هم اعزام کنند. معتقدم تحقیق و تفحص در شرایط کنونی دردی را از جامعه ما دوا نمی‌کند. کاری که باید صورت داد، طرح الزام دولت به استحکام و مقاوم‌سازی بیمارستان‌ها و مراکز حساس کشور و مساکن مهر در طی مقطع زمانی مشخص در سراسر کشور است. همین الان که مساکن مهر عریان شدند و شکستند، در اسلام‌آبادغرب می‌بینیم که در بعضی از ستون‌ها به‌جای سیمان نخاله به کار برده‌اند. ما نیازمند یک طرح دوفوریتی برای جلوگیری از تکرار فاجعه کرمانشاه هستیم. مردم در کمک به کرمانشاه از دولت پیشی گرفتند و در تاریخ حماسه مردم ایران ثبت و ضبط شد و ما کرمانشاهی‌ها تا عمر داریم قدردان این حماسه هستیم. دولت هم در حد توان کار کرد، اما قابل قیاس با تلاشی که ملت کرد، نیست. حالا که مرحله اول را گذرانده‌ایم، تنها خواهشم از دولت این است که کرمانشاه را تنها نگذارند. ما نگران هستیم که کار را به بنیاد مسکن سپرده‌اند؛ به ‌این معنا که دولت عملا تعهدی را نپذیرد. اینکه برآوردها را خیلی پایین گرفته‌اند و به‌عنوان مثال دو‌میلیون تومان برای معیشت هر خانواده در نظر گرفته‌اند، جوابگوی حجم خسارات وارده به خانواده‌های زلزله‌زده نیست، درحالی که فقط یک تلویزیون شکسته‌شده دو‌میلیون تومان قیمت دارد. دولت آسیب‌ها را واقعی ببیند و واقعی جبران کند. خیلی از خانه‌هایی که خراب نشده‌اند، ولی ترک برداشته‌اند، دیگر قابل سکونت نیستند. دولت باید یک ردیف برای بازسازی مناطق زلزله‌زده اختصاص دهد وگرنه باز هم به‌معنای تنهایی کرمانشاه در آینده است. نکته دیگر که حائز اهمیت است، موضوع ملی است. دولت خودش پیشقدم شود تا مراکز حساس را بازبینی کند که آیا کم‌کاری صورت گرفته یا نه؛ این امر نه صرفا برای مجازات، هرچند که مجازات هم باید اعمال شود، ولی برای پیشگیری موثر است. قرار نیست فاجعه‌ای صورت بگیرد و انسان‌هایی کشته شوند برای اینکه عده‌ای در کار خود تعهد نداشته، از کار زده و موجب حیف و میل بیت‌المال می‌شده‌اند. باید پیشگیری کنیم و لازمه‌اش این است که‌ این کار صورت بگیرد. شرایطی که شکل گرفت، نشان می‌دهد که نظام نظارتی کشور ما ایراد داشته است.