لزوم افزایش امید در فراکسیون امید

آرمان - طی روزهای اخیر انتقادات زیادی از عملکرد فراکسیون امید مطرح شده است. مردمی که به این لیست رأی دادند به امید تکرار نشدن اشتباهات گذشته و حل مشکلات کشور، رأی خود را درون صندوق ریختند اما منتخبان جامعه در برآوردن انتظارات ولی‌نعمتان خود، ناتوان بودند چراکه از سویی برخی نمایندگان، پس از مدتی، تعهد خود به اصلاح‌طلبان را فراموش کردند و از سوی دیگر عدم وجود برنامه منسجم فراکسیونی گونه‌ای از سردرگمی در فراکسیون امید را درپی داشت. نقاط ضعف فراکسیون امید، ضعف کارشناسی، ضعف جدیت در کارهاست. اکنون نه تنها لیست امید بلکه مجلس نیز دچار روزمرگی شده است. هرچند این نمایندگان از سطح اطلاعات و آگاهی قابل قبولی برخوردارند اما به دلیل ضعف کار تشکیلاتی و مسامحه بیش از حد عارف، آنها نتیجه مثبتی کسب نکردند به این دلیل روی کار آمدن یک هیأت رئیسه قدرتمند از جهات شناخت مجلس و اداره نمایندگان برای تحقق خواسته‌های مردم، ضرورت دارد. برخی از افرادی که با قرار گرفتن در لیست امید، میلیونی رأی آوردند در حوزه انتخابیه خود، 5 هزار رأی هم نداشتند و مردم به اعتبار اصلاح‌طلبان به آنان اعتماد کردند. اگر این افراد، خود را در مسیر اصلاح‌طلبی قرار ندهند مرتکب غش در معامله و غصب مکان شده‌اند. بسیاری از چهره‌های مطرح جناح اصلاحات از عملکرد نمایندگان، رضایتی ندارند و اکنون ضرورت دارد که اعضای فراکسیون امید از انفعال خارج شوند و در طی دو سال و نیم باقی مانده، حداقل 3 یا 4 موضوع مهم را شناسایی، بررسی، تجزیه و تحلیل و پیگیری کنند و سپس به مردم گزارش دهند که با این کار، وظیفه عقلی، شرعی و قانونی خود را انجام داده باشند. البته به شرطی در این کار، موفق خواهند بود که از ضعف و روزمرگی فعلی خارج شوند و بدانند که کشور به‌اندیشه، تلاش، صداقت نیاز دارد و نباید هزینه اعتماد مردم را هدر داد. قبل از این که دیر شود فراکسیون امید چند معضل جدی را شناسایی کند و پس از کار کارشناسی با نظارت و تقنین خود، بهبود اوضاع را به پیش براند بلکه با همکاری سایرقوا برخی از این معضلات حل شوند. علت دیگر موفق نبودن فراکسیون امید، ناکارآمدی ائتلاف با اعتدالگرایان است چراکه برخی، لیست امید را به عنوان نردبان پنداشتند و پس از نماینده شدن، اصلاح‌طلبان را به کناری نهادند و به لیست امید پشت کردند. شاید استراتژی ائتلاف با اعتدال، ضرورت اصلاحات در 94 بود اما ادامه این ائتلاف در سال 98، اشتباه بزرگی محسوب خواهد شد. حتی اگر در یک حوزه انتخابیه هیچ نیروی اصلاح‌طلبی تأیید صلاحیت نشود، معرفی نکردن کاندیدا بهتر از معرفی کردن یک اصولگراست. چراکه نیروهای موسوم به اعتدالگرا، همفکر، همراه با اصلاح‌طلبان نیستند و درصورت حضور آنان، هزینه به مراتب بیشتر از فایده خواهدبود و اگر هم اصلاح‌طلبان دوباره آنان را معرفی کنند، مردم نخواهند پذیرفت زیرا عملکرد لیست امید انتخابات 94 را می‌بینند. البته نگارنده معتقد است که اصلاح‌طلبان از یک سوراخ، دوبار گزیده نخواهند شد.