وزارت کشور و نگرش بومیگزینی
آرمان - طبق وعده وزیر کشور و تغییراتی که در سطح مدیریت استانها صورت میگیرد، کماکان تاپایان شهریور شاهد خانهتکانی در استانداریها خواهیم بود. انتظارات زیادی از عبدالرضا رحمانیفضلی، وزیرکشور، و زیرمجموعه او وجود دارد و طبیعی است با توجه به اهمیت نقش استانداران و انتظاراتی که از آنها میرود، انتخاب استانداران از حساسیت خاصی برخوردار باشد. استانداران مدیران منطقهای دولت هستند که برخی از وظایف این مجموعه را در محدوده تحت نظر خود برعهده دارند. ظاهرا هم دولت بر اساس رویکردی که انتخاب کرده، ارزیابی همهجانبهای در مورد عملکرد مدیران استانی دولت یازدهم داشته است. آنهایی که نمره قبولی دریافت کرده و شاخصهای توانایی بالایی از خود نشان دادهاند، یا ابقا شده یا به سایر استانها انتقال پیداکردهاند و همچنین افرادی که نتوانستند از این ارزیابیها موفق بیرون آیند، از کار برکنار شده یا استعفا دادهاند. رویکرد عمومی دولت در مورد انتخاب و ابقای استانداران بیشتر بر بررسی عملکردها، توفیق در پیشبرد برنامه توسعه استانها، پیشبرد مسائل اشتغال و صادرات با توجه به ظرفیتهای استانی، توانایی در ایجاد هماهنگیهای لازم و مقابله با مفاسد اقتصادی و اداری تکیه دارد. در این میان یکی از مسائلی هم که همیشه محل بحث بوده، اعمالنظر نمایندگان هر استان نسبت به انتخاب استاندارانشان است و حتی برخی دخالتهایی بیشتر از وظایف نمایندگی داشتهاند. از نظر عدهای هماهنگی وزارت کشور با نمایندگان ضروری است و از دید برخی دیگر موجب شبهاتی درباره نفوذ بیش از نیاز آنان در استان میشود. هرچند در این مورد اگر انتخاب استانداران معیارهای درستی داشته باشد و وزارت کشور شاخصهایی را در نظر بگیرد که افراد کارآمد و شایسته در آن بگنجند، قطعا نمایندگان و صاحبنظران استانی نیز همراهی و تفاهم خوبی خواهند داشت. به نظر میرسد در این مورد هم وزارت کشور باید با تکیه بر شایستگی استانداران با نمایندگان مشورت کند تا استانداری که انتخاب میشود، با همراهی همه صاحبنفوذان استانی کار خود را به پیش برد. اما نکتهای که از سوی مسئولان مورد توجه قرار نگرفته، بومیگزینی در استانهاست. بومیبودن میتواند امتیازی برای استاندار باشد، اما ظاهرا از نظر دولت این مزیت استانداران چندان اولویتی نداشته و بیشتر بر سایر ویژگیها تکیه شده است. این تصمیم وزارت کشور قابل نقد است، چراکه استانداران بومی آشنایی بیشتری با مردم و منطقه دارند و درک بهتری از نیازها و سطح توسعهیافتگی استان خواهند داشت. استانداران بومی همچنین شناخت بیشتری از نیروهای منطقه داشته و استفاده شایستهتری از آنان خواهند کرد. از طرفی مردم و نیروهای اجرایی نیز ارتباط و همدلی بهتری با آنان خواهند داشت. این امتیاز میتوانست موجب تفاهم و همراهی در مدیریت استانها باشد که متاسفانه دولت از آن غافل شد و مشخص نیست دلیل وزارت کشور برای چشمپوشی از این مهم چیست.
