اجاره نشینی ‌دیگر خوش‌نشینی نیست

آرمان ملی آنلاین - از دیرباز در مثل گفته می‌شد «اجاره نشینی خوش‌نشینی» و براساس این باور، مستاجر فردی بود که هرسال در جایی مسکن گزیند و سال بعد روز از نو روزی از نو. بعضی از صاحبخانه‌ها با سختگیری‌های آزاردهنده حتی در تعداد فرزندان و سن وجنس آنها نیز دخالت کرده واین معیارها را مبانی تعیین اجاره بها قرار می‌دادند. رشد بی‌ضابطه و دلخواه اجاره بها از یکطرف و تورم و گرانی‌های ترمز بریده از طرف دیگر باعث شد که یکی از وارونگی‌های اجتماعی در کشور ما رخ دهد. بسیاری از خانواده‌ها به‌خاطر رشد بی‌ضابطه اجاره مسکن از آنجا که در مناطق مورد نظر آنها اجاره‌بها رشد غیرمعقول یافته بود مجبور به مهاجرت جبری به حاشیه شهرها و محلات اقماری و خارج از مناطق مرکزی شدند. زندگی وهمزیستی در کنار اقشار مهاجر از روستاها و شهرهای کوچک وتقابل فرهنگی خانواده‌های به حاشیه رانده شده آسیب‌ها وعوارض جدیدی را به لیست آسیب‌های اجتماعی موجود اضافه کرد؛ انتقال خرده فرهنگ‌ها و مبادله مفاهیم گویشی و پوششی منجر به تولد و ظهور پاره فرهنگ‌های جدیدی شدند که خانواده‌های میزبان دیگر نه روستایی بودند که باورهای بومی خودرا به‌همراه داشته باشند؛ ونه در بین طبقات شهری جایی داشتند. براساس اعلام شهردار محترم تهران، 51 درصد از اهالی تهران مستاجر هستند و با قیمت‌های موجود مسکن، دیگر خرید خانه برای آنها تبدیل به رویایی دور از دسترس شده است. مسکن مهر یا نهضت خانه‌سازی نیز در صورت تحقق کامل همه اهداف وبرنامه‌هایش نیز با توجه به رشد جمعیت و سیاست‌های تشویقی در رابطه با این برنامه‌ها درصورت تحقق صد درصد؛ شاید گوشه‌ای از نیازهای مستاجران نوپدید را پوشش دهند. 30سال پیش در مقاله‌ای خواستار اجرای مهاجرت معکوس شدم. همانجا عرض کردم و باز حالا نیز عرض می‌کنم؛ فقط بخشنامه وقانون جوابگو و مجری این سیاست‌ها نیست؛ بلکه آماده سازی زیرساخت‌های آموزشی وبهداشتی ودرمانی؛ مهمتر از همه کارآفرینی واشتغالزایی اولین مفروضات در تحقق سیاست‌های مهاجرت معکوس است. اخیرا با خرید و رهن و یا اجاره آپارتمان‌های مشترک مواجه هستیم؛ 2خانواده به‌اتفاق هم آپارتمانی حداکثر پنجاه یا شصت متری تهیه کرده و مشترکا در آنجا زندگی می‌کنند. البته اکثریت این همزیستی‌ها بین خواهران و برادران یا اقوام درجه یک صورت می‌پذیرد. غیر از آسیب‌های حاشیه‌نشینی و مهاجرت به روستاها وشهرهای نزدیک به شهرهای بزرگ بام‌خوابی نیز از عوارض رشد بی‌حساب و کتاب اجاره‌ها در شهرها وحتی روستاهای نزدیک به شهرها مثل فرحزاد، کن، شهریار، فردیس وپردیس و... موجب رشد بی‌رویه اینگونه مناطق شده ودشواری‌های ایاب وذهاب و تحصیلات فرزندان وعزیمت به محل کار نیز ساده‌ترین فشارهای وارده برمستاجران است. درخاتمه به‌طور جدی از سازمان‌های متولی در زمینه‌های تعیین اجاره بها استدعا دارم این یک رویداد را مثل همیشه و سابق به‌عهده خود مردم بگذارند. تجربه سال‌های گذشته به‌ ما آموخته که دولت اگر بخواهد در بعضی از امور دخالت کند فشار و آسیب‌های بروز مشکلات ناشی از دخالت‌ها بعضا موجب آشفته‌تر شدن اوضاع وگران‌تر شدن نرخ‌ها و قیمت‌های اقلام مورد نظر می‌شود.