مصيبت‌هاي كودكان تا چه زمانی؟

آرمان - هرساله و به‌دفعات فراوان، شاهد برخوردهای غیراخلاقی، غیرقانونی و خلاف شئونات انسانی با کودکان معصوم هستیم. گاهی سوءاستفاده، گاهی به‌کارگیری برای بزه‌های گوناگون و گاه تجاوز و این‌بار سرقت باعث شد که رسانه‌ها به موضوع مصیبت‌های کودکان اشاره کنند. مصيبت و رنج ظاهرا به بخش لاينفك زندگي كودكان تبديل شده است. قرار بود شادي و بازي بخش لاينفك زندگي آنان باشد، اما چه‌كنيم كه انسان‌های اهريمنی اجازه شادي به ستايش، آتنا، بنيتا و... كه قرباني ددمنشي این انسان‌ها شدند يا پرسام قشنگ كه در سنندج قرباني تقصير پزشكي‌ شد، را نمي‌دهند؟ اين مصائب يا ناشي از غفلت دولت، جامعه و شهروندان است يا ناشي از بي‌اعتنایي نسبت به وضعيت كودكان يا منبعث از ضعف‌هاي قانون يا عدم اجراي درست قانون يا به‌خاطر فقدان قانون ‌خوب. داستان اين كودكان بخشي از واقعيت تلخ كودكان ايران‌زمين است، كودكاني كه مصيبت‌هاي فراوان مي‌بينند. مصيبت‌هايي كه ما (دولت، سازمان‌ها، شهروندان، والدين و...) براي آنان خلق مي‌كنيم. مشکلاتی از قبیل عدم توجه به مقررات كنوانسيون حقوق كودك، آموزش‌هاي ناکارآمد، موضوع والدين و حق تاديب كودك، ازدواج كودكان، كودك‌آزاري و... . واقعا ما را چه شده است؟ يك كودك فقط ١٢سال در مدرسه درس مي‌خواند و اين درس هيچ كاربردي در بهتر زيستن يا چگونه زيستن او ندارد. نزدیک 40سال از انقلاب اسلامي مي‌گذرد و هزاران سخنراني داشته‌ايم و بازبيني نشده كه چه مقدار موثر در پيشگيري اين حوادث تلخ بوده‌ایم؟ حادثه آتنا و ستايش و بنيتا و... روح و روان شهروندان و جامعه را شخم زده و فقط آه و افسوس مانده است؟ چه بايد كرد تا مصيبت‌هاي كودكان به حداقل برسد؟ واقعيت اين است كه توجه به حقوق كودكان، مورد غفلت شهروندان، والدين و دولت واقع شده است. موضوع كودك و الزامات حقوق كودک در زمره اولويت‌هاي ثانويه قرار گرفته و جزو خطوط قرمز نیست و كمترين سرمايه‌گذاري در حوزه آموزش و رعايت حقوق كودك صورت گرفته است. هنوز لايحه حمايت از كودك از مجلس بیرون نیامده و هنوز نمي‌دانيم چه كنيم و همچنان اتفاقات تلخ و ناگوار براي كودكان مي‌افتد. واقعا ما شرمسار كودكان هستيم كه چنين رخدادهاي تلخي برايشان مي‌افتد، همه شرمسارند و شوربختانه بي‌اعتنا از كنار اينها مي‌گذريم. اين حوادث تلخ حاكي از خاموشي يا مرگ سرمايه‌هاي اجتماعي ماست. شايد بتوان تورم و گراني را كنترل كرد، اما بسيار سخت خواهد بود كه لطمه‌هاي وارده به ‌سرمايه‌هاي اجتماعي را درمان كرد و اين موجب شرمساري است.