آرمان - فوتبالیستهای زمان قدیم از نظر کیفیت بازی با بازیکنان فعلی قابل قیاس نیستند و من افتخار میکنم که در آن زمان همبازی بزرگان فوتبال ایران بودم. در زمان ما هم پول بود و خود من در سال 63 یک پیشنهاد خوب از تیم دورتموند آلمان داشتم که دومیلیون دلار برای چهار سال پول خوبی بود که به من میدادند اما به عشق پرسپولیس در این تیم ماندم که 6 ماه بعد رضا احدی و علیدوستی به تیمهای نه چندان مطرح آلمانی پیوستند. در چند روز اخیر اخبار زیادی در مورد پرسپولیس شنیدم. سروش رفیعی از اول اعلام کرد که قرار است به فوتبال قطر برود و جای بحثی در موردش نیست. اما در مورد کامیابینیا و طارمی و سایر بازیکنانی که به بهانه پیشنهاد خارجی هنوز قرارداد خودشان را تمدید نکردند افسوس میخورم. کامیابینیا در نفتتهران ذخیره بود و هیچکس این بازیکن را نمیشناخت اما در حال حاضر که پرسپولیس به او همه چیز داد الان نمیخواهد پیراهن این تیم را بپوشد.من نمیگویم یک بازیکن که از کشور دیگر پیشنهاد دارد در پرسپولیس بماند اما حرف من این است که اگرکسی قصد رفتن دارد زودتر کارهای خودش را انجام دهد و برود و الان برخیها اعلام میکنند که از تیمهای خارجی پیشنهاد دارند تا بتوانند مبلغ قرارداد خودشان را بالاتر ببرند. این موضوع اصلا قابل تحمل نیست. فوتبالیستهای ما پول حرفهای میگیرند اما اخلاق حرفهای ندارند. من آمار دقیق دارم که در خارج کشور هم به این بازیکنان به اندازه ایران پول نمیدهند. برای مثال در فصل گذشته که طارمی به ترکیه رفت به اندازه پرسپولیس به او پول نمیدادند. کامیابینیا هم میخواهد برود باشگاه میتواند با جذب نوراللهی خیال هواداران را راحت کند و به نظر من عملکرد نوراللهی در پست هافبک دفاعی به مراتب بهتر از کامیابینیاست. مدیران ناکارآمدی که این روزها در باشگاههای مختلف سرکار هستند دلیل اصلی بهوجود آمدن چنین وضعی در فصل نقلوانتقالات هستند. باید با هم هماهنگ باشند تا بازیکن نتواند چنین رفتاری کند و بگوید من پیشنهاد خارجی دارم. اما رقابت آنها برای سبقتگرفتن از یکدیگر در جذب بازیکنان باعث بالا رفتن قیمت بازیکنان شده است. تیم خوب نیاز به یک نیمکت قوی دارد. پرسپولیس در فصل گذشته نیمکت قوی نداشت و موفق شد قهرمان لیگ شود. اما اگر بتواند نیمکت خودش را قویتر کند و بازیکنان فعلی هم در این تیم بمانند قطعا یکی از شانسهای قهرمانی است.