شهادت حضرت علی(ع)

شهادت حضرت علی(ع)

آن شب حضرت علی (ع) در خانه دخترش مهمان بودند و از واقعه صبح با خبر بودند، وقتی موضوع را با دخترش در میان نهاد، ام کلثوم گفت: فرداجعدبن هبیره را به مسجد بفرستید. حضرت علی(ع) فرمود: از قضای الهی نمی‌توان گریخت. آنگاه عازم مسجد شد. در حالی که این دو بیت را زمزمه می‌کرد: «کمر خود را برای مرگ محکم ببند، زیرا مرگ تو را ملاقات خواهد کرد و از مرگ، آنگاه که به سرای تو درآید، جزع و فریاد مکن.» ابن ملجم، در حالی که حضرت علی(ع) در سجده بودند، ضربتی بر فرق مبارک آن حضرت وارد ساخت. خون از سر امام علی(ع) در محراب جاری شد و محاسن شریفش را رنگین کرد.در این حال آن حضرت فرمود: فزت و رب الکعبه به خدای کعبه سوگند که رستگار شدم سپس آیه 55 سوره طه را تلاوت فرمود: شما را از خاک آفریدیم و به آن بازتان می‌گردانیم و بار دیگر از آن بیرونتان می‌آوریم.

وصایای حضرت علی(ع) به فرزندانش

حضرت علی (ع) در واپسین لحظات زندگی نیز به فکر صلاح و سعادت مردم بود و به فرزندان و بستگان و تمام مسلمانان چنین وصیت فرمود: شما را به پرهیزکاری سفارش می‌کنم و به اینکه کارهای خود را منظم کنید و اینکه همواره در فکر اصلاح بین مسلمانان باشید. نماز را بسیار گرامی بدارید که ستون دین شماست.یتیمان را فراموش نکنید، حقوق همسایگان را مراعات کنید. قرآن را برنامه عملی خود قرار دهید.

احادیثی گهربار از حضرت علی(ع)

کسی که نهان و آشکار و کردار و گفتارش تفاوتی نکند، به راستی امانتش را ادا و عبادتش را خالص کرده است.

زبان عاقل در پشت قلب او جای دارد و قلب احمق پشت زبان اوست.

بدترین مردم کسی است که عیوب مردم را دنبال کند، در حالی که نابینای عیوب خود است.

برتری مردم بر یکدیگر به دانش‌ها و خردهاست نه به ثروت‌ها و تبارها.

با خردمندان مشورت کن تا از لغزش و پشیمانی در امان باشی.

به کار بستن عقل، مایه هدایت و نجات انسان‌هاست و سرکوب کردن عقل، باعث گمراهی و سقوط آدمیان است.