آرمان - امام حسن مجتبی(ع) کریم اهل بیت(ع) و پیشوای دوم جهان تشیع که نخستین میوه پیوند فرخنده امام علی (ع) با دختر گرامی پیامبر اسلام (ص) بود، در نیمه ماه رمضان سال سوم هجرت در شهر مدینه دیده به جهان گشود. به قدری بزرگ است که کریم اهل بیت(ع) لقب میگیرد و اسوه زهد و پارسایی، کمال، شجاعت، ایثار و ادب است.
7 سال در دامان رسول خدا(ص)
امام حسن(ع) هفت سال از زمان حیات جد بزرگوارش را درک کرد و در آغوش مهر آن حضرت بسر برد و پس از رحلت پیامبر(ص) که با رحلت حضرت فاطمه دو ماه یا سه ماه بیشتر فاصله نداشت، تحت تربیت پدر بزرگوار خود قرار گرفت.امام حسن (ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امامت رسیدند. امام حسن (ع) از جهت منظر و اخلاق و پیکر و بزرگواری به رسول اکرم (ص) بسیار مانند بود.
فضایل امام حسن (ع)
پیامبر اکرم (ص) به امام حسن(ع) و برادرش امام حسین (ع) علاقه خاصی داشت و بارها میفرمودند که حسن و حسین فرزندان من هستند.از فضائل امام حسن مجتبی(ع) پناهگاه بودن برای محرومان و مستضعفان است. اهل بیت(ع) همه این گونه بودند، اما این مسأله در زمان امام حسن مجتبی(ع) قدری برجستهتر است و حضرت کمکهای مستقیم و غیر مستقیمی به مردم زمان خودشان و پابرهنگان و مستضعفان داشتند. در تاریخ آمده که حضرت دو بار همه اموال خود را در راه خدا میان نیازمندان توزیع و سه بار اموال خود را با فقرا تقسیم کرد. این صفت جود و سخاوت امام حسن مجتبی(ع) و پناهگاه بودن آن حضرت برای محرومان و مستضعفان را نشان میدهد به همین دلیل ایشان را «کریم اهل بیت» خواندهاند.
احادیثی گهربار از امام حسن (ع)
بین حق و باطل به اندازه چهار انگشت فاصله است، آنچه با چشمت بینی حقّ است و چه بسا با گوش خود سخن باطل بسیاری را بشنوی.
از حضرت پرسیده شد که زهد چیست؟ فرمودند: رغبت به تقوا و بیرغبتی در دنیا. سوال شد حلم چیست؟ فرمودند: فرو بردن خشم و تسلط بر نفس. سوال شد سداد و درستی چیست؟ فرمودند: برطرف نمودن زشتی به وسیله خوبی.
زیرکترین و هوشیارترین افراد، شخص باتقوا و پرهیزکار میباشد، احمق و نادانترین افراد، کسی است که تبهکار و اهل معصیت باشد، گرامیترین و باشخصیتترین افراد، آن کسی است که به نیازمندان پیش از اظهار نیازشان، کمک نماید.
هیچ قومی با همدیگر مشورت نکنند، مگر آنکه به رشد و کمالشان هدایت شوند.
امام حسن(ع) به یکی از فرزندانش فرمودند: ای پسرم! با احدی برادری مکن تا بدانی کجاها میرود و کجاها میآید، و چون از حالش خوب آگاه شدی و معاشرتش را پسندیدی با او برادری کن به شرط اینکه معاشرت، بر اساس چشم پوشی از لغزش و همراهی در سختی باشد.
چنان با مردم مصاحبت داشته باش که خود دوست داری به همان گونه با تو مصاحبت کنند.
آغاز نمودن به نیکی و بذل و بخشش، پیش از درخواست نمودن، از بزرگ ترین شرافتها و بزرگیهاست.