بالاخره سیب سبز بهترتر است یا قرمز؟

به گزارش آرمان ملی آنلاین؛ چه در کیف ناهار مدرسه گذاشته شوند، چه در پخت پای استفاده شوند، چه با کارامل یا کره بادام‌زمینی خورده شوند و چه به‌صورت تازه و ساده مصرف گردند، سیب‌ها نسل‌هاست که پای ثابت سبد غذایی خانواده‌ها بوده‌اند. بافت ترد، شیرینی طبیعی و کاربردهای متنوع این میوه، آن را به یکی از محبوب‌ترین میوه‌های جهان تبدیل کرده است. 

بخشی از جذابیت سیب به سهولت مصرف آن برمی‌گردد. بانی تاب-دیکس (Bonnie Taub-Dix)، متخصص تغذیه و نویسنده کتاب «پیش از خوردن، بخوانید: از برچسب تا سفره» می‌گوید: «سیب یک غذای آماده و راحتِ طبیعی است. حمل آن آسان و قیمتش مناسب است، در تمام طول سال در دسترس است و تقریباً هیچ نیازی به آماده‌سازی ندارد.» 

با اینکه اکثر افراد نوع خاصی از سیب را ترجیح می‌دهند، بسیاری کنجکاو هستند بدانند که آیا سیب‌های سبز و قرمز واقعاً از نظر ارزش غذایی با هم تفاوت دارند یا خیر؛ و اینکه آیا انتخاب یکی بر دیگری اهمیت چندانی دارد یا نه. در اینجا به نکاتی درباره تفاوت‌های سیب سبز و قرمز، فواید مشترک آن‌ها برای سلامتی و اینکه آیا یکی از آن‌ها نسبت به دیگری برای قرار گرفتن همیشگی در ظرف میوه شما ارجحیت دارد، می‌پردازیم. 

سیب سبز در برابر سیب قرمز: تفاوت چیست؟ 
اگرچه ممکن است شبیه میوه‌های متفاوتی به نظر برسند، اما سیب‌های قرمز و سبز صرفاً گونه‌های مختلفی از یک نوع گیاه هستند. دکتر کارولین نیوبری (Carolyn Newberry)، پزشک متخصص و پژوهشگر تغذیه در مرکز پزشکی «ویل کورنل» (Weill Cornell Medicine)، می‌گوید که ژنتیک آن‌ها تعیین‌کننده رنگ، طعم، بافت و ترکیب مواد مغذی‌شان است. 

سیب‌های سبز، مانند نوع «گرنی اسمیت» (Granny Smith)، به داشتن پوست سبز روشن، بافت سفت و طعم ترش معروف هستند؛ در حالی که انواع قرمز از جمله «گالا» (Gala)، «فوجی» (Fuji)، «هانی‌کریسپ» (Honeycrisp) و «رد دلیشز» (Red Delicious) معمولاً شیرین‌تر، آبدارتر و ملایم‌ترند. 

این تفاوت‌ها از همان زمان رشد میوه آغاز می‌شود. سیب‌های قرمز «آنتوسیانین» تولید می‌کنند رنگدانه‌های آنتی‌اکسیدانی که عامل رنگ قرمز آن‌هاست در حالی که سیب‌های سبز کلروفیل بیشتری حفظ می‌کنند؛ همان رنگدانه‌ای که ظاهر سبز به آن‌ها می‌بخشد. 

تاب-دیکس می‌گوید، اگرچه انواع سیب از نظر بافت و اسیدیته نیز متفاوت هستند، اما «بزرگترین تفاوت بین سیب‌های قرمز و سبز، طعم آن‌هاست.» 

طعم آن‌ها به دلیل تفاوت در قندهای طبیعی و اسیدهای آلی نیز متفاوت است. سیب‌های سبز معمولاً حاوی اسید مالیک بیشتری هستند که به آن‌ها طعم ترش خاصی می‌دهد. نیوبری می‌گوید: «به همین دلیل است که سیب‌های سبز معمولاً قند طبیعی کمتری دارند و آبدارتر از همتایان قرمز خود هستند.» در مقایسه، سیب‌های قرمز شیرین‌تر هستند، تا حدی به این دلیل که حاوی کمی قند طبیعی بیشتر و اسیدیته کمتری هستند. 

این گونه‌ها همچنین برای کاربردهای مختلف آشپزی مناسب هستند. نیوبری می‌گوید، از آنجا که سیب‌های سبز در طول پخت و پز شکل خود را به خوبی حفظ می‌کنند، برای پای، چیپس و سالاد مورد علاقه هستند. بسیاری از گونه‌های قرمز نرم‌تر و آبدارتر هستند و به ویژه برای سس سیب، آبمیوه و خوردن تازه محبوب هستند. 

تاب-دیکس می‌گوید: «سیب‌های قرمز و سبز هر دو «بسیاری از فواید تغذیه‌ای یکسانی را ارائه می‌دهند. هر دو منبع خوبی از فیبر هستند و همچنین ویتامین C، پتاسیم و ترکیبات گیاهی را که از سلامت کلی پشتیبانی می‌کنند، تأمین می‌کنند.» 

نیوبری توضیح می‌دهد که فیبر به هضم غذا کمک می‌کند، احساس سیری را افزایش می‌دهد و به کنترل قند خون سالم کمک می‌کند، در حالی که ویتامین C از عملکرد سیستم ایمنی و تولید کلاژن پشتیبانی می‌کند و پتاسیم به تنظیم فشار خون کمک می‌کند و از عملکرد سالم عضلات و اعصاب پشتیبانی می‌کند. 

سیب‌های قرمز و سبز هر دو سرشار از آنتی‌اکسیدان نیز هستند، اگرچه ترکیبات خاص آن‌ها کمی متفاوت است. آنتوسیانین‌های موجود در سیب‌های قرمز با سلامت قلب و مغز مرتبط بوده‌اند، در حالی که کلروفیل موجود در سیب‌های سبز ممکن است با کاهش استرس اکسیداتیو به حمایت از سلول‌های سالم کمک کند. 

نیوبری می‌گوید از آنجا که سیب‌های سبز قند کمی کمتری دارند، «تراکم کالری آن‌ها نیز اندکی کمتر است.» در نتیجه، او می‌گوید: «اگر فردی رژیم غذایی سخت‌گیرانه‌ای با قند پایین و کربوهیدرات کنترل‌شده دارد، ممکن است ترجیح دهد سیب سبز مصرف کند؛ هرچند مگر اینکه مقادیر زیادی سیب خورده شود، این موضوع احتمالاً مسئله مهمی نخواهد بود.» 

سیب‌های سبز همچنین نسبت به بسیاری از انواع قرمز، حاوی مقدار کمی ویتامین A بیشتری هستند، هرچند هیچ‌کدام منبع اصلی این ماده مغذی محسوب نمی‌شوند. 

نیوبری توصیه می‌کند فارغ از اینکه چه رنگی را انتخاب می‌کنید، تا حد امکان پوست سیب را جدا نکنید. او می‌گوید سیب‌ها بی‌دلیل محبوب نیستند، زیرا بخش عمده‌ای از فیبر و بسیاری از آنتی‌اکسیدان‌های سیب در پوست آن متمرکز شده است. 

برای اکثر بزرگسالان سالم، خوردن روزانه یک سیب عادتی ارزشمند است؛ چرا که مصرف منظم سیب با کیفیت کلی بهترِ رژیم غذایی و کاهش خطر ابتلا به چندین بیماری مزمن مرتبط دانسته شده است. 

با این حال، چند نکته وجود دارد که باید در نظر داشت. توب-دیکس می‌گوید از آنجا که سیب حاوی فیبر، فروکتوز و کربوهیدرات‌های قابل تخمیر (فودمپ‌ها یا FODMAPs) است، «برخی افراد با دستگاه گوارش حساس ممکن است متوجه شوند که مصرف سیب می‌تواند باعث نفخ یا ناراحتی گوارشی در آن‌ها شود.» 

افراد مبتلا به دیابت نیز بهتر است به اندازه وعده‌های غذایی و ترکیب مواد غذایی با یکدیگر توجه داشته باشند. «تاب-دیکس» توصیه می‌کند: «از آنجا که سیب حاوی قندهای طبیعی و کربوهیدرات است، افراد دیابتی باید برای کمک به تثبیت سطح قند خون، آن را همراه با پروتئین یا چربی‌های سالم مانند انواع مغزها، کره مغزها یا پنیر مصرف کنند.» 

همچنین برخی از فرآورده‌های سیب و نه خودِ میوه کامل سیب ممکن است با داروها تداخل داشته باشند. برای مثال، ثابت شده است که آب سیب با ایجاد اختلال در عملکرد پروتئین‌های انتقال‌دهنده در روده، جذب تعداد محدودی از داروها را کاهش می‌دهد. بنابراین، اگر داروهای تجویزی مصرف می‌کنید، از پزشک یا داروساز خود بپرسید که آیا تداخل غذایی خاصی در مورد آن‌ها وجود دارد یا خیر. 

به گفته «نیوبری»، از آنجا که «تفاوت‌های تغذیه‌ای میان سیب‌های قرمز و سبز عمدتاً ناچیز است»، انتخاب نهایی در نهایت به سلیقه شخصی بستگی دارد. تاب-دیکس می‌گوید: «اگر به میوه‌های شیرین‌تر علاقه دارید، سیب قرمز می‌تواند میل شما به شیرینی را به شیوه‌ای طبیعی برطرف کند؛ اما اگر طعم ترش را ترجیح می‌دهید، سیب سبز را انتخاب کنید.»