عبور از قبیله‌گرایی سیاسی

آرمان ملی آنلاین - بخش عمده‌ای از شرایط موجود در فضای سیاسی- اجتماعی ایران در ابعاد داخلی و خارجی، شاید از نشانه‌های تجربه گذار از چهل سالگی شخصیت حقوقی - اجتماعی انقلاب است؛ قد کشیده و استخوان ترکانده و درد کشیده از پس این رشد نسج و بلوغ ناگریز، در گذار از چهار دهه پر فراز و نشیب. البته که خوف و رجاهای این پیمایش، کم نبوده و لاجرم مردمان را آگاه و امیدوار به وصول اهداف و مقام قرب و نجات خود می‌کند از طی این طریق و چله‌نشینی سخت. تجربه این ریاضت ملی و زندگی پرالتهاب در دل حوادث و دشواری این ابربحران‌های پساصفوی، ایرانیان را درویش ملل در زمانه خویش کرده است؛ خسته و خشمگین اما خرامان، سر به آسمان و لب‌ بسته به ذکر، مقاوم و جان‌سخت، مدعی و پرتوشه در کشکول تاریخ و فرهنگ و البته امیدوار به چشم‌اندازی نو از پس این مصائب که؛ الم نشرح لک صدرک... کارنامه اجرائی و تجربه آمد و رفت دولت‌های این چهل‌ساله با تابلوی اصولگرایی و اصلاح‌طلبی یا چپی و راستی، هرچند مجموعا در بستری از جریانات طبیعی سیاسی- اجتماعی اتفاق افتاده، اما نتایج آن در عمده بخش‌ها از سیاست و اقتصاد تا فرهنگ، غیرطبیعی و ناپسند بوده است. از‌میان علل متنوع این نتایج و تجربه‌های نامطلوب، اما به نظر می‌رسد عدم رعایت عدالت و انصاف یا پذیرش ضرورت تغییر و انتقال صحیح قدرت، می‌تواند از علل سرگشتگی جامعه و تشدید این نتایج ناگوار باشد. در این شرایط معمولا شاهد نشانه‌های کاهش انگیزه‌های فردی و گروهی در تعاملات و کنش‌ها و مشارکت‌های مردمی ناشی از این تهوع اجتماعی و مسمومیت ناامیدی هستیم. اما طبعا با رویش‌های نو و قاعدتا باز معنی و تعریف این‌گونه مفاهیم و عبارات در نسل‌های جوان، به‌عنوان موتورهای پیشران تحولات جوامع، قاعدتا ترکیب مصادیق و مرزبندی این جبهه‌ها در سال‌های پیش رو، جابه‌جا و متحول خواهد شد؛ امری قطعی که همه دولت‌ها به مرور آن را بارها و در این سال‌های اخیر و همزمان با گسترش فناوری‌های حوزه ارتباطات؛ بیشتر در تظاهرات مجازی جوانان و نوجوانان و ملت‌هایشان شاهد هستند. این تحولات و گاهی ساختارشکنی‌های سیاسی در گذر زمان اجتناب‌ناپذیر است، همچنان‌که پیروزی انقلاب اسلامی و امکان تداوم آن، خود محصول اینگونه جسارت‌های سیاسی-اجتماعی است و حضرت امام خمینی (ره) به‌عنوان بنیانگذار انقلاب اسلامی، بزرگ‌ترین ساختارشکن نظریه‌های روابط‌ بین‌الملل در زمانه خود بودند. اما حالا و با گذشت چهل سال از بهمن‌ماه سال ۵۷ و پیروزی انقلاب اسلامی و تحول‌خواهی مردم ایران، شاید باز طرح و بیان برخی مفاهیم نو و خواست انتظاراتی؛ از گشایش‌های اقتصادی و رفاهی و آزادی‌های فردی تا همگرایی ملی و میهنی، نویدبخش تحقق این خواست‌ها در آینده‌ای نزدیک باشد. در این راستا و در شلوغی تغییرات و تحولات سیاسی و اجتماعی و مفاهیم و باورها، اما کم و کیف معرفی نامزدهای مناسب این شرایط پیش رو از سوی گروه‌ها و نهادهای مختلف سیاسی و نیز تسهیل انتخاب آزادانه و آگاهانه مردم در تشکیل دولت جدید و در آستانه ۱۴۰۰ را می‌بایست از این منظر نیز نگریست و مورد توجه جدی قرار داد. از اشتباهات پرتکرار دو قطب سیاسی کشور در انتقال ناصحیح قدرت و در طول سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، انحصارگرایی و خودپسندی خواسته و ناخواسته ایشان در آینه خواست و انتخاب مردم و راهنمایی‌های بزرگان، به‌خصوص رهبری معظم انقلاب بوده است، تشکیل دولت مقتدر برای رفع مشکلات و توسعه کشور با قدرت مثله‌شده در جنگ خودخواهی‌ها و انحصارگرایی اهالی آن، ناممکن است؛ حال چه این نارسیسیسم در خودنامزد‌مطلوب پنداری افراد در کسب جایگاه ریاست‌جمهوری باشد یا قبیله‌گرایی سیاسی در تشکیل دولت و انتخاب‌های صرفا جناحی و ناشی از سهم و باج‌خواهی‌های حزبی در کابینه، آن هم در شرایطی که متاسفانه گروه‌ها و جریانات سیاسی ما سازمانی شایسته و بالطبع تشکیلات تربیت نیروهای پرتعداد و آماده در تخصص‌ها و تجارب مختلف و متنوع نیمکت‌نشین در کنار زمین بازی شفاف و قاعده‌مندی در ساحت سیاست نیستند. شاید در این آستانه تاریخی و پس از آزمون‌های پرخطا و تقصیرات این دو قطب سیاسی کشور در کم و کیف تشکیل دوازده دولت گذشته و تاکنون، تشکیل دولتی بهره‌مند از همه استعدادها و ظرفیت‌های ملی و جناح‌های سیاسی و انتخاب نامزدی شایسته که شخصیت و ویژگی‌های عمومی و منحصربه‌فرد او در جایگاه رئیس‌جمهور، ظرف تبلور این وحدت نو و همگرایی ملی از میان اقشار و گروه‌های مختلف اجتماعی و سیاسی باشد، نویدبخش راه نجات و نسخه پیشرفت و تحقق تمدن نوین ایران اسلامی در قرن پیش رو شود. به نظر می‌رسد تاکنون و از میان نامزدهای محترم احتمالی با نقاط قدرت و ضعفی که از ایشان در رسانه‌ها مطرح می‌شود، در یک سنجش و قیاس منطقی و بدون سوگیری‌های رایج، آیت‌ا... سید حسن خمینی، نزدیک‌ترین فرد به شاخص‌های مطلوب و موردنیاز کشور در دست‌کم یک دهه پیش رو و فرصت غیرقابل تکرار تشکیل دولتی فراگیر و ائتلافی با مشارکت همراه با امید همه جوانان و آینده‌سازان کشور و قدرت‌نمایی حداکثری با حضور همه آحاد ملت به نفع رشد و توسعه ایران باشد؛ شخصیت روحانی و علمی برجسته و استاد و مدرس حوزه علمیه قم، دارای نشاط و سرزندگی جوانی درعین پختگی و درایت و ذکاوت مثال‌زدنی، شناخت عمیق سیاسی و اجتماعی و تاریخی از لایه‌ها و جریانات قدرت و شیوه‌های حکمرانی در کشور و نقاط ضعف و قدرت آن، ارتباطی صمیمی و محترمانه با شخصیت‌های برجسته و نسل‌های انقلاب و نهادهای مختلف قدرت داخلی و آحاد مردم و نیز در میان شخصیت‌های علمی و مذهبی و سیاسی مختلف خارج از کشور و در کشورهای اسلامی منطقه، آشنایی نزدیک و اصیل از اندیشه و راه و مکتب حضرت امام (ره) و بنیانگذار انقلاب اسلامی به‌واسطه تربیت و رشدیافتگی در دامان امام(ره) و یادگار ایشان در بیت شریف حضرت امام و بالطبع دارای انگیزه و احساس مسئولیتی دوچندان در پاسداشت و هدایت و راهبری کشور در مسیر اصیل انقلاب و رهبری، بهره‌مندی از دانش علمی و اندیشه‌ای مستقل و قدرت کلام و سخنوری شایسته، دارای قدرت ایجاد همگرایی و انتخاب و جذب مدیران شایسته و متخصص و باتجربه جوان و انگیزه‌مند از میان همه سلایق سیاسی و گروه‌های اجتماعی، جذبه و جاذبه توأمان و محبوبیتی خاص و مردمی و در میان گروه‌های مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی؛ هنرمندان، جوانان، ورزشکاران اصناف مختلف و...، همه بخشی از عمده خصایص و ویژگی‌های منحصربه‌فرد و به‌اصطلاح کاریزماتیک ایشان است که حالا و در آستانه قرنی نو پیش‌روی ایران، در قامت ذخیره انقلاب و ثمره مکتب و شجره مقدس و بلند انسان‌ساز پیر‌جماران، چون سروی افراشته، امیدآفرین و اطمینان‌بخش می‌نماید، ان‌شاءا...