امید، امید، امید...

آرمان ملی - خاطرم هست پدرم هر روز که از خانه براي کار بيرون مي‌رفت اين جمله را مي‌گفت و مي‌رفت که «الهي به اميد تو». آن زمان خيلي درک درستي نداشتم که يعني چه؟ اين جمله را که هر روز هم تکرار مي‌کند چه دردي را دوا مي‌کند؟ بعدها که بزرگ‌تر شدم به اهميت اين موضوع بيشتر پي بردم. متوجه شدم که «انسان اميدوار» نمي‌نشيند، پويايي دارد، انگيزه دارد و... و دردهاي شرايط را بهتر تحمل مي‌کند و کنار مي‌آيد اگر اميدي به درمانش باشد. به گفته سعدي شيرازي؛ «خوش است درد که باشد اميد درمانش/دراز نيست بياب آنکه هست پايانش». اين روزها بيش از هر زماني سياستگذاران و مسئولان بايد براي افزايش اميد عزم‌شان را جزم کنند و فراموش نکنند که مردم نااميد در هر جامعه‌اي، ممکن است انگيزه‌شان براي مشارکت درجهت پيشرفت کشور کمتر شود. داشتن روحيه اميدواري مي‌تواند پشتوانه بزرگي براي بهبود شرايط باشد و بر اين باورم که اميد مي‌تواند نه فقط ظرفيت‌هاي بالفعل را فعال‌تر کند بلکه مي‌تواند ظرفيت‌هاي بالقوه را هم براي توسعه شکوفا کند. در شرايطي که فردي احساس اميدواري ‌کند، احساس تعلق‌خاطر بالايي دارد و در جامعه هم چنين است. وقتي افراد جامعه اميدوار باشند همه ظرفيت‌هاي فردي و اجتماعي جامعه رشد مي‌کند. مشارکت اجتماعي در جامعه اميدوار شکل مي‌گيرد و افزايش مي‌يابد. جايي که اميد هست، خلاقيت و نوآوري افزايش مي‌يابد. افراد زماني خلاقانه عمل مي‌کنند که اميد داشته باشند. اميد اجتماعي يکي از مولفه‌هاي حائزاهميت در جامعه به‌شمار مي‎آيد که فقدان آن ياس، دلمردگي، افسردگي و غم را به جامعه مي‌آورد. بالا بودن اميد اجتماعي در يک جامعه، پويايي و سرزندگي را به اجتماع هديه مي‌دهد، هنگامي‌که مردم جامعه‌اي نسبت به آينده اميدوار باشند و شاهد و ناظر تغييرات و تحولات مثبت در جامعه باشند، اميد اجتماعي رشد خواهد کرد و به‌طور کلي يکي از موتورهاي محرکه هر جامعه‌اي اميد است. اميد کمک مي‌کند که افراد حس کنند به اهداف و آرزوهايي که پيش رو دارند برسند و انگيزه کار، تلاش، زندگي، حرکت در فرد افزايش ‌يابد. زماني که اعضاي يک جامعه نسبت به ارزش‌ها و هنجارها ‌توجه کنند، جامعه فعال و قانونمند است. هرکدام از اين اتفاقات به‌تنهايي براي افزايش ضريب امنيت اجتماعي کافي است. رضايتمندي اجتماعي يکي از مهم‌ترين عوامل آرامش در جامعه خواهد بود. اميد اجتماعي مي‌تواند زمينه را براي افزايش اين رضايتمندي فراهم کند. اعتماد را در جامعه بالا مي‌برد. مانع ازهم‌گيسختگي اجتماعي مي‌شود و حس تعلق را در جامعه افزايش مي‌دهد و مسئوليت‌پذيري را جايگزين بي‌تفاوتي اجتماعي مي‌کند. مسئولان عزيز، دعواهاي سياسي شما و رقابت‌هاي جناحي که اين روزها بيشتر هم نمود پيدا کرده است، مردم را اميدوارتر نمي‌کند. اين دعواهاي سياسي که بيشتر به نظر مي‌رسد جنگ قدرت باشد و زورآزمايي‌هاي جناحي، براي مردمي که شرايط سخت اقتصادي و بهداشتي و اجتماعي را تحمل مي‌کنند به اصطلاح «نون و آب نمي‌شود» و فراموش نکنيد که «اميد را به زر نقد نتوان خريد». همه مردم از جمع مردم فقير که ما مددکاران اجتماعي بيشتر از شما مسئولان شرايط‌شان را درک مي‌کنيم و گاهي اوقات استخوان‌هاي‌مان هم از شرايط بسيار بدشان به درد مي‌آيد، چشم به تصميمات اثربخش دارند، نه زورآزمايي جناحي شما. اميد واقعي ايجاد کنيد اگر مردم را دوست داريد.