گشایش اقتصادی؛ اثر معکوس «فشار حداکثری»
آرمان ملی - فضاي بينالمللي اين روزها فضاي مغشوش و غيرمنصفانهاي است؛ ايالات متحده تلاش دارد با استفاده از ابزار جنگ رواني در راستاي افزايش فشارها عليه جمهوري اسلامي ايران اقدام کند. در همين راستا هر چند روز يکبار يکي از عوامل دولت ايالات متحده با طرح موضوعاتي جديد تلاش ميکنند فضاي رواني مردم و به تبع آن فضاي رواني اقتصاد ايران را بر هم بزنند و مشکلاتي تازه پيش روي نظام جمهوري اسلامي قرار دهند. کاخ سفيد تاکنون موفق نشده به اين ناامني مالي در ايران دامن بزند و بر خلاف تمام تحليلهايي که اتاق فکرهاي آمريکايي ارائه کرده بودند، آرامش بازار ايران آنان را شوکه کرد. همين امر سبب شده که اختلاف نظري جدي ميان برخي مقامات آمريکايي ايجاد شود و برخي مقامات سابق و کنوني وزارت خزانهداري ايالات متحده اذعان کنند که اين بازي رواني که از سوي برخي دولتمردان آمريکايي به راه انداخته ميشود در بسياري از موارد اثر عکس داشته و سبب شده اقتصاد ايران گامهايي به سوي اصلاح ساختار بردارد. اين روزها آمريکاييها به شدت درگير استيضاحي هستند که دروغگويي مقاماتشان مرتباً در آن افشا ميشود. جلسات استماع کنگره مملو از لحظاتي است که در آن رسوايي مسئولان اين کشور افشا ميشود و شاهد هستيم که افتضاحي بزرگ در تاريخ ديپلماسي آمريکا در حال رقم خوردن است. مدتهاست سابقه نداشته که اين تعداد از مسئولان در ايالات متحده در يک پرونده رسوايي سياسي دخيل باشند و با اعتراف آنها پرونده استيضاح رئيسجمهور گشوده شود. آنها در حال حاضر تلاش دارند در رابطه با اروپا، چين، روسيه و ايران مسائلي را مطرح کنند که بتواند پوشاننده مسائل داخلي خودشان باشد و با اين فرافکني بتوانند از پيچ استيضاح و رسوايي عبور کنند. اقتدار آمريکا هيچگاه تا اين اندازه تضعيف نشده بود. اگر به تاريخ بازگرديم و از سال 1921 به اين سو را بازخواني کنيم، تلاش زيادي از سوي آمريکا و برخي متحدان غربياش صورت گرفت که تصميماتي در راستاي تسهيل صادرات به کشورهاي در حال توسعه اتخاذ شود. از آن زمان نهادهاي بينالمللي زيادي تشکيل شد که نمونه آن تأسيس سازمان تجارت جهاني در سال 1995 است، اما يک سال است که دولت جديد آمريکا زير پاي تمام اين نهادها را خالي کرده و اذعان ميکند که به هيچ قاعده بينالمللي پايبند نيست؛ نه در حوزه حقوق بشر، نه در حوزه محيط زيست و نه در هيچ حوزه ديگري ايالات متحده پايبندي به موازين بينالمللي ندارد. امروز پديدههايي نظير تحريم و جنگ تجاري به خود ايالات متحده آسيب ميرساند. در ايران شاهد هستيم که يک روز برايان هوک، يک روز منوچين و روز ديگر باقي مقامات آمريکايي اظهار نظر ميکنند اما اقتصاد ايران مسير خود را پيدا کرده، بانک مرکزي با قدرت بازار را مديريت ميکند و هر تلاشي از سوي آمريکا با شکست روبهرو ميشود. يکي از آثار واقعي اين تحريمها تحقق توليد ملي و توجه به ظرفيتهاي دروني کشور نظير استعدادهاي جوانان ايراني است که بايد آن را ارج نهاد. معتقدم اين توجه به اقتصاد ملي، تقويت روابط با همسايگان و بازارهاي صادراتي منطقه در آينده به گشايشي جدي در اقتصاد کشور منتهي خواهد شد.
