انتخابات و معلمان

رحیم زایرکعبه دکترای جامعه‌شناسی

چنانکه می‌دانیم معلمان به لحاظ آماری نسبت به مشاغل دیگر از تعداد قابل‌ملاحظه‌ای در سطح جامعه برخوردارند. تعداد زیاد معلمان در مقایسه با تعداد کم سایر مشاغل، ایجاب می‌کند که آنان در همکاری با یکدیگر بتوانند تحولات مهمی را در عرصه سیاسی- اجتماعی رقم بزنند. برای مثال وقتی معلمی، نامزد انتخاباتی در شورای شهر یا نمایندگی مجلس می‌شود، معمولا انتظار این است که همکارانش به حمایت از وی ‌پرداخته و پیروزی وی را در میدان انتخاباتی رقم زنند؛ اما معمولا در عمل چنین امری رخ نمی‌دهد. اکنون سوال نوشته حاضر این است که چرا معلمان از همکاران خود در مقام نامزد انتخاباتی چندان حمایتی به عمل نمی‌آورند؟ پاسخ این سوال را می‌توان ناشی از دو عامل عمده دانست: اول اینکه شغل معلمی ظاهرا شغلی است که در آن، معلمان در کنار هم مشغول فعالیت هستند؛ در حالی که به واقع چنین نیست. به این معنی که معلمان در واقع نه به صورت اجتماعی؛ بلکه به صورت انفرادی و در کلاس‌های جداگانه، مشغول کار خود هستند. بنابراین آنان ارتباط تنگاتنگ و توام با نیازمندی متقابل با یکدیگر ندارند. چنانکه آنان در ۶ ساعت کاری در یک روز تنها نیم ساعت؛ آن هم برای صرف چایی در کنار هم هستند. عامل دوم این است که شغل معلمی به دلیل حقوق و مزایای بسیار ناچیز، عملا معلمان را به لحاظ مالی و اقتصادی ضعیف نگه می‌دارد. بنابراین ضعف اقتصادی معلمان موجب می‌شود آنان در رسیدن به اهداف سیاسی- اجتماعی چون نامزدی در انتخابات، ناتوان باشند. به این معنی که آنان به لحاظ مالی چندان قادر به پرداخت هزینه های انتخاباتی و تبلیغاتی خود نمی شوند؛ از طرف دیگر همکارانشان نیز باز به دلیل ضعف اقتصادی، قادر به حمایت مالی از همکار خود در رقابت انتخابات نمی‌شوند. به این ترتیب ضعف اقتصادی با خود ضعف در سایر ابعاد یعنی ضعف سیاسی (قدرت) و ضعف اجتماعی (پرستیژ) را به دنبال می‌آورد.

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه