کافی است که دو عبارت حیوانات یا گونه‌های در خطر را در گوگل جست‌وجو کنید تا با فهرست بلندی از انواع موجودات باشکوه و زیبا و تحسین آمیز مواجه شوید. موجودات بانمکی مثل خرس پاندای خندان با مشتی بامبو در دست و دهان، یا یک جفت ببر بنگال که بانگاهی خردمندانه به چشم اندازهای وسیع دوردست خیره شده اند. و یا یک بچه گربه وحشی که با دیدن آن فقط می‌خواهید که با تمام وجود درآغوشش بگیرید. اما درباره حیوانات درخطر انقراض که چندان خوش عکس و جذاب نیستند چه می‌گویید؟ مثلا نگاهی به کروکودیل ماهی‌خوار هندی بیندازید که در زبان محلی به آن «قاریال» می‌گویند. احتمالا حاضر نخواهید شد که با چنین جانوری حتی روبه‌رو شوید.

حالا نوبت حیوانات است که خود را در معرض کاربران میلیونی شبکه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌های اینترنتی قرار دهند تا معلوم شود بالاخره محبوب‌ترین‌شان کیست. به هر حال هر کدام از آدم‌ها برای خودشان علاقه‌مندی‌هایی دارند و این روزها حیوانات یکی از علاقه‌مندی‌ها و حتی شاید بشود گفت هم‌نشین‌های آدم‌ها هستند. گرایش به حیوانات البته منحصر به زمانه ما نیست و هم‌زیستی انسان و حیوانات از قرن‌ها پیش وجود داشته است که گواه این مطلب نقش‌نگاره‌های به‌جا مانده از قرون و هزاراه‌های قبل است.